Cernunnos Pagan Fest @ La Ferme Du Buisson, Noisiel, Frankrijk.

Wie houdt van pagan / folk en af en toe een stevige scheut metal kan telkens zijn / haar hartje ophalen op het Cernunnos Pagan Fest in het Franse Noisiel. Je kan er kuieren tussen verschillende standjes waar handelaars o.a. juwelen en lederwaren aan prijzen. Je kan er middeleeuwse gerechten proeven. Je kan er heen gaan om folkdansen aan te leren, je eerste stappen te zetten in kalligrafie, of, zoals dit jaar bijvoorbeeld, om er een folk instrument als de nyckelharpa te leren bespelen. Wij, van MUSIKA, gaan er vooral heen om te genieten van de muziek. Twee dagen lang, telkens tien bands, netjes verdeeld over twee podia zodat je geen enkel band hoeft te missen.

*Foto’s: Cissy*

Een festival (dag) openen: geen gemakkelijk opgave denken we dan. Toch slaagde het Franse Cissy daar uitstekend in. Deze artieste neemt ons meteen mee op wonderbaarlijke reis doorheen Nordic folk songs en middeleeuwse folk nummers. Ze weet over elk nummer wat te vertellen en brengt die dan op een heel knappe, zij het heel rustige manier. Ze laat zich begeleiden door spaarzame percussie terwijl de dame zelf ook een harmonium bespeelt. Maar het is haar zaar breekbare, intieme stem die de meeste aandacht opslorpt. Cissy is misschien een moderne versie van wat vroeger, in de middeleeuwen, een troubadour werd genoemd. Of misschien kan je haar vergelijken met een skald uit in het oude Viking tijdperk.

*Foto’s: Kallomäki*

Het Finse Kallomäki gooit er stevig de beuk in. Dit gezelschap kiest voor een mix van folk, pagan en stevige metal klanken. We zien een heel energieke band op het podium met veel beweging die voor een ronduit krachtige en stevige sound zorgt. Drums en witch drums (handdrums gemaakt van hout en rendierhuid) zorgen voor een krachtige vibe terwijl een tagelharpa en een cello de andere belangrijkste instrumenten zijn. En dan zijn er ook nog de verschillende stemmen, zowel mannelijk als vrouwelijk, die in wisselende combinatie gebruikt worden. Zo creëert Kallomäki een stevig en opwindende sound. Helaas, vinden wij dan toch, heb je het wel gehoord na een aantal nummers daar het is te veel van hetzelfde laken een pak is. Toch zijn we blij dat we deze ervaring eens hebben meegemaakt.

*Foto’s: De L’Abîme Naît L’Aube*

De eerste kiemen van het Zwitserse De L’Abîme Naît L’Aube waren er reeds in 2018, maar het is pas sinds 2022 dat de sound echt vorm kreeg. Dit gezelschap combineert post metal met folk en pagan elementen die hun oorsprong kennen in het hoge noorden. Zo wordt er vrij ritueel gestart met à la Heilung maar eens de band compleet is en het eerste nummer door de zaal knalt, is het alle hens aan dek. Het geheel straalt enorm veel kracht uit, maar kent dus ook intense folk / pagan accenten die het gezelschap heel enthousiast, energiek en gedreven neer zet. Maar ook bij De L’Abîme Naît L’Aube hebben we toch de indruk dat er veel ideeën nog wat extra rijping nodig hebben. Het klinkt ook allemaal wat rommelig in onze oren, maar het kan wel uitgroeien tot iets moois.

*Foto’s: Laboratorium Pieśni*

Laboratorium Pieśni dan maar. Wat is me dat zeg! Zeven fantastische vrouwelijke stemmen nemen je mee op een indrukwekkende manier naar vooral Poolse, maar ook wat Slavische folk nummers. De begeleiding is eerder minimaal te noemen met opnieuw hand drums als meet in het oog / oor springend instrument. Het zijn dus de zeven stemmen die het doen, en hoe!!! Dit is kippenvel vanaf het eerste nummer tot en met het laatste. Zoveel vocale pracht zorgt ervoor dat we intens genieten en we laten ons dan ook heel vlot meevoeren op die mooie trip. Een werkelijk indrukwekkende ervaring is ons deel getekend Laboratorium Pieśni. Meteen een eerste absoluut hoogtepunt.

*Foto’s: Muhūrta*

Het Franse Muhūrta tapt dan weer uit een compleet ander vaatje. We krijgen immers een mix te horen van death metal, progressive metal en oriental folk. Dit viertal zet een sitar in de spotlight terwijl bass, drums en gitaar van jetje geven en keihard uit de hoek komen. Telkens als we sitar dan te horen krijgen, krijg je ene andere invalshoek te horen die je meevoert naar het verre Oosten. Ook de sound van dit Muhūrta heeft wel iets, maar ook nu weer denken we dat we het na een aantal nummers wel gehoord hebben. De sitar is nu niet ons meest geliefkoosde instrument en eigenlijk houden we diep van binnen toch meer van de Noordse folk klanken dan van de Oosterse. Die laatste zijn wat ons betreft toch eerder met elkaar inwisselbaar.

*Foto’s: Stille Volk*

Nee dus, geef ons dan meer liever de beter gekende Keltische / medieval folk rock van het franse Stille Volk. Deze band is er reeds sinds 1994 en zorgt hier voor een knappe set die dit (sub)genre mooi in de verf zet. De vaak opzwepende melodieën, de best wel sfeervolle setting, en het stevige enthousiasme zorgt ervoor dat we moeiteloos worden meegevoerd naar de middeleeuwen toen dit soort van muziek voor opwindende dansen zorgde. Vernieuwend is de sound van Stille Volk dus allerminst, maar die herkenbaarheid zorgt er ook voor dat we meteen voeling hebben met de band en hun sound. Knappe set alweer van dit gezelschap.

*Foto’s: Tempus*

Ook een portie Slavische folk gaat bij ons vlot naar binnen. Net dat (sub)genre laat het Tsjechische Tempus op ons los. Het doet ons wat denken aan wat het eveneens Tsjechische Deloraine een paar jaar eerder afleverde al kiezen die laatsten voor een meer donker gekleurde pagan rand, terwijl dit Tempus het liever houdt op aanstekelijkheid. Terwijl de muzikanten stuk voor stuk meesters blijken te zijn op hun instrumenten, is het toch de prachtige stem die ons elke keer volledig over de streep trekt. Voeg daar een pak enthousiasme en beweging op het podium aan toe en je verkrijgt een heel knap concert.

*Foto’s: In The Woods…*

Voor ons is In The Woods… een beetje de vreemde eend in de bijt vandaag. Begrijp ons echter niet verkeerd, want dit Noorse gezelschap bevat topmusici die de knepen van het vak stuk voor stuk compleet onder de knie hebben en hier voor een heel sterk concert zorgen. Wat we wel willen zeggen is het feit dat In The Woods… staat voor een mix van progressive metal, gothic en wat black metal, zodat we dit gezelschap minder verwachten op festival waar vooral pagan en folk de hoofdmoot vormen. De band zat dan ook nog eens geprangd tussen twee band die echt wel tekenen voor een eerder folk sound en je begrijpt misschien iets beter onze verwondering. Maar zoals gezegd: dit gezelschap zorgde wel voor een heel knap concert met vooral de uitmuntende stem van Bernt Fjellestad in de hoofdrol zonder het werk van de overige muzikanten te willen minimaliseren.

*Foto’s: Itinera*

Terug dus naar een meer folky / pagan klank met het Hongaarse tweetal van Itinera. Anett Horváth en Ádám Nagy zorgen voor een mix van Hongaarse folk nummers en Nordic folk songs die ze kruisen met een mix van ambient, electro en andere wereld muziek. Het zorgt voor een heel opwindende sound die erg aanstekelijk werkt. En dat terwijl het tweetal toch erg veel elektronica gebuikt om hun sound vorm te geven. Voeg daar dan de echt wel prachtige stem bij van Anett en je verkrijgt een geheel dat ons en niemand in de zaal onberoerd laat. Integendeel, we zijn er van overtuigd dat Itinera een pak zieltjes heeft gewonnen met zo’n opwindende en aanstekelijke sound die ze gezwind en vol overgave hebben neer gezet. Wij, van MUSIKA, kijken al uit naar een volgende doortocht van dit tweetal.

*Foto’s: Primordial*

Wij, van MUSIKA, zijn enorme fan van het Ierse Primordial en zijn telkens maar wat blij als we een concert van deze band kunnen meepikken. Ook al omdat de heren ons nog nooit, maar dan werkelijk nog nooit, hebben ontgoocheld. Dat was ook nu weer niet aan de orde. Hun stevige mix van black metal, pagan en folk, waarin we af en toe wat accenten uit dark wave menen in te ontdekken, is er immers een om duimen en vingers bij af te likken. Ook nu weer, weet het gezelschap, onder aanvoering van volksmenner bij uitstek vocalist Alan Averill Nemtheanga, ons bij de strot te grijpen vanaf de eerste tonen die de band over ons heen kapt. Nummer na nummer bouwt Primordial hun set op tot een zinderend hoogtepunt zodat wij opnieuw enorm gelukkig de nacht in kunnen. En dat we niet de enigen zijn die versteld staan van zoveel kracht, energie, en gedrevenheid, bewijst een overvolle zaal die geniet tot de laatste klanken uitsterven. Primordial bewijst zo, eens te meer, dat ze een ware top band zijn, zeker tijdens live concerten.

Ons besluit na dag één van deze editie van Cernunnos Pagan Fest: Primordial en Laboratorium Pieśni staken er echt bovenuit. Maar bands als Itinera, Tempus, Stille Volk, en In The Woods… zorgden stuk voor stuk voor knappe concerten en mogen, wat ons betreft, nog meer langs komen. Bij de overige vier – Cissy, Kallomäki, De L’Abîme Naît L’Aube, en Muhūrta – mogen er nog een paar of meerdere procentjes bij komen. Een heel geslaagde eerste dag toch van Cernunnos Pagan Fest.

Met dank aan Sarah Kazaroff en het complete team bij Cernunnos Pagan Festival.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.