Sterk Ijzer VI @ Asgaard, Gentbrugge.

We leven in tijden dat mensen kiezen voor “zekerheid”. Een festival bezoeken om “iets te ontdekken” schrikt veel mensen blijkbaar af. Daardoor geraken festivals met puur en alleen tribute bands moeiteloos uitverkocht, maar langs de andere kant festivals met een line up van “bij het grote publiek minder bekende bands” hebben het steeds moeilijker om de lijntjes aan elkaar te knopen. En toch… Op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk Ijzer in Asgaard te Gentbrugge en zagen een diversiteit aan underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort ritueel naar voor schoven, binnen een vaak occulte omkadering. Een topavond zonder meer voor de liefhebber van “extremere metal” dus.

*Foto’s: Rudenya*

Er stond al ruimschoots wat publiek in het gezellig zaaltje voor openingsact Rudenya. We citeren uit hun vi.be pagina: “Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.’’ Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set, waarbij haartjes op de armen recht komen. De intens mooie muzikale omlijsting in combinatie met een gevarieerd stembereik van zangeres Tamara Decancq valt enorm op, maar ook met haar tot de verbeelding sprekende danspassen weet ze de aanhoorder compleet te hypnotiseren. Dat voortdurend geschipper tussen intimiteit en lichte rauwheid die door je ziel snijdt, zorgt ervoor dat je u dan ook geen seconde verveelt. Ondanks de band nog niet zo lang bestaat, hebben elk van de muzikanten al heel wat meters op hun teller staan, en die ervaring in het vak stralen ze ook uit. Ze gieten dat echter in een donkere weemoedigheid, binnen een speelse en veelzijdige omkadering. Vanaf de eerste song ‘Healing’ over o.a. ‘Cold Inside’ grijpt het gezelschap je bij de keel, en laat niet meer los tot het bitter einde. De apotheose volgt bij afsluiters ‘Calm The Fire ‘ en het prachtige ‘Mirrors Hold Only Ghosts’ waar die intieme stem van Tamara je betoverd, waarna alle pedalen tegelijk worden ingeduwd in een wervelende en emotioneel beladen slot.

*Foto’s: Ill*

Van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak? Dat moet kunnen… Ill is een Belgische atmosferische black / doom metal band die in 2013 in Limburg werd opgericht, voortkomend uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholische en zware geluid en combineren de trage, verpletterende tempo’s van doom metal met de sfeer van black metal. Sommige intro’s doen dan ook vaak denken aan Black Sabbath, althans was diezelfde donkere walm die Black Sabbath tentoon spreidt aanwezig. Waarna de band alle registers in een razend tempo open gooit, en de zanger met spiedende ogen en een verpulverende stem om zich heen kijkt alsof hij iedereen levend gaat verscheuren. Ondersteund door al even luid klinkende drum en gitaar lijnen, laat Ill ons meermaals baden in angstzweet. Het meest opmerkelijke is het gebruik van keyboard. Ook al stond die wat verloren in een hoekje opgesteld, zijn inbreng was een zeer grote meerwaarde die deze formatie uniek maakt binnen de scene. Dat steedse diezelfde trukendoos werd boven gehaald, stoort door de verpletterende aanpak totaal niet. Een Limburgse pletwals! Zonder meer.

*Foto’s: Splendidula*

De diversiteit in aanpak werd verder gezet met Splendidula die blijkbaar de publiekstrekker bij uitstek bleek te zijn, want plots stond de zaal overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al veel jaren samen en groeit gestadig naar absolute top. Zo stonden ze vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, en dat opent toch nieuwe deuren. In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit ‘Absentia’ via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles ‘Echoes Of Quiet Remain’ en ‘Kilte’ zijn reeds verschenen. zaterdag 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Maar Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light mee – meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ …dit geheel terzijde… – We volgen de band sinds het prille begin, en zagen hen mede met de line up wissels, ook muzikaal verder evolueren. Anno 2026 komt die typische atmosferisch black metal wat meer om de hoek kijken. De focus ligt ook meer op de stem van Kristien Cools die enerzijds beklijvend en zalvend klinkt, anderzijds schreeuwt ze haar pijn uit. De muzikanten vullen haar zodanig perfect aan, waardoor je die pijn zelfs letterlijk door je lijf voelt snijden. De emotioneel beladen paadjes zijn divers van allooi, en mooie beelden over dood, en verdriet, vormen een kers op de mooie donkere taart. De twee nieuwe songs werden ook gespeeld, en die laten een band zien die nog meer de donkere kant van zichzelf opzoeken, wat we ten zeerste kunnen appreciëren. Een rituele totaalbeleving, die werd afgesloten met een bitterzoet en intens mooi ‘Donkerte’ waar een ode werd gebracht aan gevallen vrienden. Indrukwekkend mooi, met een grote ‘I’ deze set van Splendidula, én heel veelbelovend voor de verdere toekomst van een band die wel al zo lang omarmen.

*Foto’s: Atomic Vulture*

We zeiden het al eerder, dit was een bijzonder diverse affiche. Van melancholische metal, naar rauwe black / doom, naar emotioneel beladen doom gaan we moeiteloos naar intense stoner met Atomic Vulture. Er stond plots wat minder publiek in de zaal, maar wie bleef hangen kreeg een instrumentaal getinte wandeling aangeboden, die naar zoveel hoeken uitstraalde waardoor je ogen en oren tekort kwam. Epische songs die je meesleuren, de dieperik in, door middel van bonken tegen geluidsmuren, of eerder momenten van intimiteit, die je dan weer confronteert met je eigen persoonlijkheid. Het zit allemaal verweven in deze wervelende set. Maar het meest opmerkelijke is hoe de band je voortdurend op dat verkeerde been zet. Ze starten intiem, draaien de gaskraan compleet open, onverwacht veranderen ze het geweer van schouder en als je denkt dat het eindpunt nu wel is bereikt, doen ze er nog wat instrumentale schepjes bovenop waardoor de verwarring compleet is. De mensen die een geordend leven nastreven zijn eraan voor de moeite, wie de chaotische rituelen ondergaat – waaronder wij – genoot echter met volle teugen.

*Foto’s: Tears Of Fire*

Het meest occulte optreden van de avond was, ondanks alle eerder rituelen, toch de formatie Tears Of Fire. Ze brachten als gast model Kiet Katharis mee, die door speciale rituelen en dansen zorgde voor een visueel en theatraal totaal spektakel. Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek heden ten dage vanuit Berlijn (Duitsland) maar toch sijpelt die Iraanse invloeden nog steeds in hun sombere en obscure sound. Black metal doorheen de mangel gehaald, en gekruid met een overdosis funeral doom vormt de donkere draad doorheen hun muziek. De vocale inbreng bezorgd ons voortdurende koude rillingen. Maar eerlijk, de meeste aandacht kreeg toch model Kiet Katharis, die als een demonische heks, schaars gekleed op de knieën ging met een demonische blik in de ogen, en een glimlach die een honger naar mensen bloed verraadde. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een “evil” grijns. De muzikale omlijsting maakte dit ritueel alleen maar spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met weer een pose die menig teer zieltje zou doen bloeden. Over bloed gesproken? Op het einde van haar set dronk ze een kelk met “bloed” leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen. Tears Of Fire zorgde dus visueel, vocaal en instrumentaal voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet deed neerdalen in onze hart en ziel.

Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond boordevol diversiteiten gedrenkt in een badje van uiteenlopende rituelen en occulte totaal belevingen.

Met dank aan de organisatoren en alle medewerkers van Sterk Ijzer en Asgaard.

Tekst: Erik Van Damme.

Foto’s: Peter Vangelder.