2026 is nog geen maand oud en de prijs voor meest derivatieve album is al binnen. Winnaar is Cadavrul, dat het presteert om alle mogelijke clichés van old school Stockholm death metal op een hoopje te gooien en vervolgens op vocaal vlak pure Glen Benton-adoratie bezigt. Ja, dat wil zeggen dat de zang hier constant gedubbeld wordt tussen een lompe grom en schril gekrijs. Dat kan werken indien het niet de hele tijd aan bod komt, maar subtiliteit is duidelijk niet aan deze jongens besteed. Voor de rest is het absoluut ‘business as usual’ en hangt het hele album aan elkaar van gerecycleerde HM2-riffs en tempo’s zonder een greintje frisheid of verdorvenheid. Wie daar aan twijfelt, mag onder meer ‘Devoured’ eens onder de loep nemen en zichzelf verbazen hoe het kan dat een band echt elk moment van elk nummer bijna letterlijk heeft gekopieerd van andere acts. Op zich is het bijna sterk hoe hard dit album leentjebuur speelt zonder enige zwijm van moeite. Nu goed, waarschijnlijk hebben deze jongens flink hun best gedaan om de grote voorbeelden te benaderen, maar wanneer het eindresultaat zo absurd zoutloos is als dit, is het allicht een goed idee om even te herbronnen en de volgende keer met iets af te komen dat op zijn minst enige indruk na laat. Nog een geluk dat de productie dik in orde is.

Guy Van Campenhout (42)

Loud Rage Music / Axa Valaha Productions

Tracklist: 1. Intro 2. Attack Of The Cursed 3. Mars Funebru 4. Circle Pit (B.Y.H.) 5. Devoured 6. Cannibal Satiation 7. Torch The Bodies 8. Necrotic Savagery 9. Dismember All Humans 10. Fuck Fashion