Tjaktjadálvve komt uit het brein van Matthew Bell, een van de leden van deprimerende black metalband Austere en ligt voor een stuk absoluut in het verlengde van die band. Invloeden zijn moeilijk om weg te stoppen, natuurlijk. Tjaktjadálvve pakt het wel ietsjes anders aan en neigt minder naar doompassages en meer naar trage tot midtempo melodieuze black die bijstand krijgt van een fikse dosis keyboardlijnen, die vooral bedoeld zijn als extra sfeerschepping en niet zozeer zwaar in de schijnwerpers staan. Dat melancholische uit zich vooral in de gitaarmelodieën en -riffs, die sterk inzetten op mineurakkoorden en een deprimerende winterse vibe. Waar bij Austere de schrille zang soms een breekpunt vormt voor een aantal mensen zijn de vocalen hier eerder een rauwere rasp en een pak minder schel. Ze zitten wel goed verstopt onder een laag vervorming, maar allicht heeft dat opnieuw te maken met het feit dat de deprimerende sfeer hier het voortouw moet nemen, niet het ego van een frontpersoon. Soms wordt een melodie net iets te vaak herhaalt binnen een nummer, wat jammer is, want hierdoor mist het links en rechts een beetje impact. Let wel: dit is nog altijd geen slechte plaat hierdoor, het kon gewoon het verschil maken tussen “goed” en “uitmuntend”. Zoals de titel doet vermoeden, is dit een ideaal album voor tijdens donkere en koude winternachten wanneer de eenzaamheid en gevoel van verlies en onbeduidendheid toeslaat. Heel soms zijn de keys iets te digitaal en verliezen ze wat van hun impact, maar dat is absoluut een detail. Lekker depressief plaatje voor wie eens flink wil uithuilen.

Guy Van Campenhout (77)

Flowing Downward

Tracklist: 1. The Solitude Of Abject Darkness 2. Norrsken 3. Longing 4. Encompassing Nothingness