Blast From The Past @ Kubox, Kuurne.

Zes December kwam sinterklaas langs bij brave kindjes. Hij liep ook rond op het festival Blast From The Past en deelde koekjes uit aan de brave metalheads . Het festival was compleet uitverkocht. Met een headliner als Vandenberg, die onder het motto “The Whitesnake Years” kwam aantreden, is dat niet zo verwonderlijk. Deze levende legende is ondertussen ook reeds eenenzeventig jaar jong, en heeft mee de geschiedenis van het heavy metal gebeuren in de jaren ’80 geschreven. Met zijn band zou hij rond een uur of elf die hits van Whitesnake terug tot leven wekken, op een verbluffende en bijzonder speelse wijze, maar er was ook plaats voor eigen werk. Voer voor de grootste Whitesnake fans dus, die hiervan dan ook ten volle genoten… en in grote getale aanwezig bleken te zijn.

*Foto’s: Opium Heathen*

Echter begonnen we de dag met een streepje Mechelse doom / stoner. Opium Heathen met in de gelederen o.a. Gianni Vuylsteker, die we al kennen van menig andere projecten, is geen onbekende voor ons. “De band gaat zeer minutieus te werk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen.” schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air in 2023. Opium Heathen mag dan een vrij nieuwe band zijn binnen de scene, de muzikanten binnen deze band zijn dat echter niet. Dat was ook te merken aan de virtuositeit in aanpak. Puur instrumentaal en vocaal kon je er dan ook geen speld tussen krijgen, die messcherpe en epische riffs bezorgden ons alvast kippenvelmomenten. Helaas bleef alles wat in diezelfde lijn liggen, waardoor de aandacht gaandeweg verslapte. Een doom achtige mokerslag in het gezicht? Dat leverde Opium Heathen zeker af, maar om ons compleet over de streep te trekken had er wat meer variatie mogen hebben ingezeten.

*Foto’s: Thorium*

En dat is net wat Thorium wel deed. Een portie onaardse virtuositeit uitbeelden in elke kleur van de regenboog. Met een bewegelijke zanger die zijn publiek voortdurend aanport, hadden we ogen en oren tekort. De perfecte manier waarop de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld is wellicht het meest opvallend, maar gelukkig blijft de spontaniteit en speelsheid eveneens voorop staan. Alsof je op een rollercoaster terecht bent gekomen, maar niet goed weet waar die zal uitkomen. Zo voelde dit optreden aan. Van spijkerhard naar boterzacht en alles daartussen, dat schotelde Thorium ons drie kwartier lang voor. Thorium grasduinde doorheen hun albums, en kreeg de handen moeiteloos op elkaar. Enkele hoogvliegers waren songs als ‘Where Do We Go’ tot ‘Ostrogoth’. Ook werden sommige songs zoals het prachtig ‘Across The Nation’ en ‘Nightfall’ gewoon meegebruld, wat de toegankelijkheid en speelsheid van hoe de heren tekeer gaan nog wat meer onderschrijft. De band timmert sinds medio 2016 aan de weg en bracht reeds enkele knappe platen uit, maar zit volgens we vernamen in een interview naderhand nu ook wat op een kantelpunt. Live is daar niet veel van de merken, want de sterk geoliede machine draait op volle toeren. Waardoor het dak er gewoonweg compleet afvloog.

*Foto’s: Toxikull*

Dé ontdekking van Blast From The Past 2025? Dat werd, voor ons dan toch, het Portugese Toxikull. opgericht in 2016, bekend om hun energieke, jaren ’80 geïnspireerde geluid met scherpe riffs en schreeuwende zang, die succesvol is in de underground metalscene met albums als ‘Cursed And Punished’ (2019) en ‘Under The Southern Light’ (2023). Toxikull toeren veel in Europa, spelen op festivals en brachten in 2025 een live-album uit, ‘Echoes Of The Arena’. Live resulteert dit in een razendsnel gebrachte set , boordevol onweerstaanbare weerhaakjes die op de dansheupen en de nekspieren inwerken. Hierop stilstaan is dus zo goed als onmogelijk. Een spervuur aan riffs, lekker aan de ribben klevende drums, en bijzondere vocale inbreng doen de zaal Kubox op zijn grondvesten daveren. Wat een oplawaai van jewelste was me dit! Omvergeblazen? En nog niet een beetje…

*Foto’s: Luke Appleton*

In de hal bij het binnenkomen was ook een klein podia opgesteld voor een akoestische set van Luke Appleton gekend van o.a. Absolva en bassist van Iced Earth. Voor de gelegenheid stond hij dus helemaal alleen op het podium, met akoestische gitaar. Hij beschikt over een warme stem die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. Ingrediënten die zouden moeten zorgen voor een krop in de keel momentjes. Helaas werd zijn bijzonder intens mooie set verstoord door al te veel geroezemoes rondom hem heen, waardoor het leek alsof hij in een café met luidruchtig publiek stond te soleren. Beetje een gemiste kans, maar niettemin beschikt Luke over voldoende charisma , een pracht van een stem en kan hij uiteraard een potje gitaar spelen. Waardoor hij ons toch wat murw kon slaan. Aan het applaus dat hij mocht ontvangen genoten de aanwezigen eveneens met volle teugen. Songs als het prachtige ‘Forever Viking’, ‘Never A Good Day To Die ‘(Absolva) en ‘Wacthing Over Me’ (Iced Earth) konden op heel wat bijval rekenen.

*Foto’s: Highway Chile*

Levende legendes? Dat mogen we de Nederlandse heavy metal band Highway Chile zeker noemen. In de jaren ’80 maakte ze in de lage landen grote sier, en doorgaans bij zulke bands resulteert dit een routineuze bedoening, met een streepje nostalgie daaraan verbonden. Die nostalgie was er zeker, maar de speelse manier waarop de virtuozen vele potjes open deden, daarvoor doen we onze hoge hoed af. Songs als ‘Rat Race’ – uit het nieuwste album – en ‘Rock And Roll Fantasy’ gingen erin als zoete broodjes. Highway Chile snijd met vlijmscherpe riffs doorheen je lijf, doet iedereen hevig mee headbangen en doet het dak er dan ook meermaals afgaan. Ze mogen wellicht een gedoodverfde heavy metal brengen, maar doen dat zodanig doorleeft waardoor het lijkt alsof de jaren ’80 nu pas zijn begonnen. Dit concert zou zelfs uitgroeien tot een van de absolute hoogtepunten van de dag / avond. In 2025 bracht Highway Chile nog een gloednieuwe plaat uit ‘Rat Race!’, het bewijs dat ze nog steeds sterk staan. Die nieuwste songs moesten trouwens niet onderdoen voor klassiekers als ‘Jesse James’ dat al vroeg in de setlist zat. Besluit: Een echt stukje Nederlandse metal geschiedenis, en absoluut de moeite waard om live te zien! Staat in de biografie op de website. Dat zet de band op sublieme wijze in de verf op Blast From The Past. Wat een verbluffende mokerslag, gedrenkt in een bad boordevol diversiteit en intensiviteit, was me dat.

*Foto’s: ADX*

ADX tapt uit een heel ander vaatje, deze speed metal band bestaat ook al sinds 1982. Door hun krachtige jaren 80-sound, geweldige riffs en memorabele songwriting, worden ADX beschouwd als een must voor fans van klassieke Europese metal die het bovendien niet erg vinden om in het Frans te horen zingen. Het lijken ingrediënten om ook ons op het puntje van onze stoel te doen meebrullen. Maar dat was helaas niet helemaal het geval. ADX trapt helaas iets te nadrukkelijk in die val van al te routineus hun ding te doen. En daar kunnen prachtig kleppers als ‘Notre Dam de Paris’ en ‘Pierre de Satan’ helaas weinig aan veranderen. uiteraard ontstaat wel een portie vuurwerk op dat podium, al vanaf de eerste song ‘ Suprénatie’ zelfs. Maar gaandeweg, als de eerste storm voorbij getrokken is, verslapt de aandacht een beetje. We zagen de zaal dan ook vrij snel uitdunnen, en ook wij bleven toch lichtjes op onze honger zitten. Hier zat, ondanks de Franse mokerslag in de vorm van ‘Caligula’ op het einde van de set helaas meer in, dan wat er daadwerkelijk is uitgekomen. Dat is dan ook onze eindconclusie.

*Foto’s: Medieval Steel*

Medieval Steel bracht ons wederom een potje van de puurste heavy metal, op een zodanig gevarieerde wijze gebracht waardoor kippenvel een uur lang ons deel zou zijn. Door een niet aflatende werk ethiek, en voortdurend hun publiek opporren, kregen ze de handen tot ver naar achter op elkaar. Ook wij werden door die heavy metal storm compleet van onze sokken geblazen. Songs als ‘Warlords’, ‘Lost In The City’ en ‘War City’ gingen erin als zoete broodjes. Hoewel het niet bijster origineel is wat Medieval Steel ons voorschotelden, werden we door deze onaards aanvoelende virtuositeit wel degelijk omver en murw geblazen. De heavy metal storm stopte bij een wonderbaarlijke apotheose in de vorm van ‘Gods Of Steel’ en de song ‘Medieval Steel’ die zorgden voor ware kippenvelmomenten.

*Geen foto’s Savage Grace wegens live opnames*

Savage Grace beginnen hun set letterlijk en figuurlijk met het nodige vuurwerk op dat podium. ‘Barbarians At The Gate’ en ‘Bound To Be free’ doen de zaal op zijn grondvesten daveren. Een schreeuwerige zang, knetterende drum en vlijmscherpe riffs klinken in eerste instantie dan ook heel veelbelovend. Helaas trapt ook Savage Grace iets teveel in die val van steeds datzelfde trukendoosje boven halen. Waardoor de aandacht gaandeweg verslapt, daar kan een charismatische en bewegelijke frontman helaas ook niets tegen inbrengen. En dit ondanks dat het vuurwerk op het einde weer werd boven gehaald en songs als ‘Sins Of The Damned’ tot ‘Master Of Disguise’ ons wel weer kon bekoren. Besluit: Niet geheel overtuigend voor ons persoonlijk deze co-headliner, maar ze brengen wel een set binnen de geest van die typische heavy metal waarvoor het merendeel van het publiek naar Blast From The Past was afgezakt, waardoor wellicht wel menig zieltje zal zijn overwonnen.

*Foto’s: Vandenberg*

De zaal stond niet altijd even vol, maar bij Vandenberg was er geen doorkomen meer aan, de verwachtingen waren dan ook heel hoog. En die werden door Adje en zijn band compleet ingelost. Al vanaf ‘Bad Boys’ en ‘Slide it In’ , waarbij de rillingen over onze rug liepen, werd duidelijk welke kant het zou uitgaan. De niet Whitesnake fan zal wellicht niet zijn gading hebben gevonden hierin, maar het merendeel was net daarvoor naar Kuurne afgezakt. Het extra interessante is dat bijzonder zangtalent van de Zweed Mats Levén, ook al is hij geen David Coverdale. En dan hebben we het niet enkel over zijn stem, maar eveneens zijn sublieme charismatische uitstraling, wat de speelse manier van soleren onderschrijft. Vandenberg haalt uiteraard zijn trukendoos boven, en bewijst waarom hij een ware gitaarheld is binnen de scene. Vandenberg zijn gitaarspel is na al die jaren, de man is ondertussen ook al een prille zeventiger, nog steeds van wereldklasse, met emotionele solo’s en technisch hoogstaand gitaarwerk verbluft hij alles en iedereen. Maar ook hem kan je niet betrappen op routineus te werk gaan. Die speelsheid in brengen van Whitesnake klassiekers als ‘Here I Go Again’, ‘Crying In The Rain’, en ‘Still Of The Night’ doen de haartjes op onze armen recht komen van puur innerlijk genot. En dan hebben we het nog niet gehad over de andere sublieme muzikanten binnen deze band, Sem Christoffel (basgitaar), Joey Marin de Boer (drums) en Len van de Laak (keyboards). Ze vormen een minstens even grote meerwaarde binnen het geheel. Elke schakel is namelijk even belangrijk om de magie echt te laten werken. Hoogtepunten volgende elkaar in razendsnel tempo op. ‘Is This love’ – meegebruld tot ver naar achter – was een eerste apotheose, er zouden nog meerdere volgen met o.a. songs als ‘Sailing Ships’, ‘Still Of The Night’ en ‘Burning Heart’ werd de avond met brio afgesloten. Besluit: Vandenberg bleek door een energieke, meesterlijke aanpak waarbij virtuositeit en spontaniteit hand in hand gaan de ultieme kers op de taart van wederom een boeiende Blast From The Past editie. Een kers op de taart die kon tellen!

Met dank aan Mike de Coene, Kenny Geerts en het complete team bij Blast From The Past.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Erwin Poppe.