Unholy Congregation @ De Qubus, Oudenaarde.

Na een geslaagde avond in zaal Harmonie om deze zevende editie van Unholy Congregation te openen, was het nu uitkijken naar acht bands die De Qubus te Oudenaarde zouden omtoveren tot het meest donker gekleurde plaatsje op aarde.

*Foto’s: Shewolf*

Shewolf was een compleet onbekende voor ons. We zien en horen een drietal aan het werk dat we als blackened thrash metal kunnen omschrijven. We vinden de start best oké, maar na een paar nummers glipt onze aandacht toch weg, daar het drietal iets te vaak het zelfde kunstje uithaalt zonder echt veel variatie in de nummers onderling. Oké dus om te openen, maar er is toch nog wat werk aan de winkel. We vragen ons ook af waarom de vocaliste zichzelf voorzag met een geschminkte snor.

*Foto’s: Apovrasma*

Nog een zo goed als onbekende voor ons is Apovrasma. Dit viertal kiest voluit voor black metal en doet dit zeker niet onaardig. We vinden immers dat het niveau meteen een paar trapjes stijgt en zonder dat we nu de band meteen morgen al opnieuw aan het werk willen zien of horen, mag de sound van dit gezelschap er best zijn. We krijgen een flinke dosis dreigende en kille duisternis te horen en niet onaardig nummers. Een knappe set dus van dit kwartet waarin de ruwe en diepe vocalen ons het meest kunnen bekoren zonder dat we de goed opgebouwde nummers willen minimaliseren.

*Foto’s: Trivax*

Nog een, of zelfs meerdere trapjes hoger staat Trivax. Deze band werd origineel in Teheran, Iran opgestart in 2009 maar is tegenwoordig actief vanuit het Britse Birminghan. De band zorgt voor een flinke portie kracht die ze heel energiek, gedreven en enthousiast over ons heen kappen. We zien voor het eerst bijna ook hel wat beweging op het podium en dat slaat natuurlijk aan, zeker als men ook kwalitatief sterke en krachtige nummers weet te zorgen. Trivax zorgt er zodoende voor om ons voor het eerst vandaag echt te overtuigen van hun kille en duistere sound, waarin ook wel wat death metal in te bespeuren valt. Voor ons meteen de eerste band die een extra sterretje weet te scoren.

*Foto’s: Halphas*

Het Zwitserse Halphas deed er nog een schepje bovenop. Zeker qua uitstraling, ijskoude kille dreiging, dreigende intensiteit en kracht, durven we deze band nog wat hoger inschatten. Het eindresultaat is meer recht toe, recht aan black metal, maar dat bevalt ons opperbest. Zeker qua kracht en intensiteit doet het gezelschap wat denken aan bijvoorbeeld Mayhem, al is de podium présence niet van het niveau van deze Noorse topper. Meteen een super harde, krachtige en beklijvende set die naar (veel) meer smaakt. We noteren er ook maar bij dat we Halphas vanaf nu beter in het oog dienen te houden.

*Foto’s: Ancient*

Een aantal fans hadden ons vooraf getipt om zeker het Noorse Ancient goed in de gaten te houden. Het spijt ons te moeten zeggen dat, alhoewel de band wel een goede set afleverde, dit een stuk minder in onze smaak viel dan wat Halphas ons te bieden had. Het is ons allemaal iets te voorspelbaar. Nochtans is er voldoende dreiging, kille duisternis en kracht aanwezig in de sound van Ancient, maar ons écht overtuigen zit er niet in. Ook niet als er een dame opdaagt tijdens het laatste nummer voor wat vrouwelijke vocalen die zo een extra accent creëren. Toch zien we dat het overgrote deel van het publiek intens geniet van Ancient, dus misschien slaan wij de bal compleet mis.

*Foto’s: Malakhim*

Hoe dan ook, de set van Malakhim was er weer “boenk op” voor ons. Terwijl de band ons onlangs enorm wist te bekoren met hun laatste full-album waar we de sound eerder als melodic black metal omschreven, krijgen we hier eerder een recht toe, recht aan black metal set te verwerken waar kracht, intensiteit, dreiging en kilte voor een beklijvende set zorgen die de heren vakkundig en toch best energiek en enthousiast weten neer te zetten. Van begin tot einde weet Malakhim ons te beklijven en onze aandacht volledig vast te houden. Als het enkel van ons alleen afhangt mag deze band gerust nog een tijdlang verder gaan. Een heel knappe set dus die ons enorm weet te bekoren.

*Foto’s: Absu*

Het Amerikaanse Absu zit ergens op het muzikale kruispunt waar black metal, death metal en thrash metal elkaar raken. Het gezelschap kiest voor een heel energiek neer gezette set met, vooral door de vocalist, de nodige theatrale accenten. Het publiek geniet intens van dit geweld, wijzelf toch iets minder wegens iets te gepolijst. Let op, je kan met de sound die Absu neer zet nog steeds ongewenst bezoek vroegtijdig de deur uit krijgen, maar ons raakt het minder: ons buikgevoel weet je wel. Het is immers zo dat Europese black metal een stuk harder, rauwer en ruwer over komt dan de Amerikaanse variant die Absu hier neer zet. Slecht? Zeker en vast niet, wel en stuk minder “our cup of tea”.

*Foto’s: Whoredom Rife*

Afsluiter van dienst is Whoredom Rife, een Noorse black metal band die het klappen van de muzikale zweep reeds meer dan tien jaar kent en ondertussen een goed geoliede machine is geworden. Ook Whoredom Rife kiest eerder voor een no nonsense aanpak en zorgt zodoende opnieuw voor een heel krachtige en driegende sound waar kilt en duisternis in meespelen. Precies eigenlijk zoals het “grote black metal boek” voorschrijft. We voelen vanaf de eerste tonen al meteen hoe die ruwe sound ons diep in onze buik weet te raken en laten ons dan ook opnieuw gewillig meevoeren op de gitzwarte, intense en beklijvende trip die Whoredom Rife voor ons uittekent. Een afsluiter dus die ons met een zeer goed gevoel de nacht instuurt.

Unholy Congregation pt. 7 was naar ons gevoel opnieuw een goed schot in de roos. Op vrijdag genoten we enorm van Nyrst, Sunken en Alkerdeel, en op zaterdag hebben Trivas, Malphas, Malakhim en Whoredom Rife ons een extra goed gevoel gegeven, terwijl ook Ancient en Absu goede sets afleverden. Dit knap georganiseerde festival zorgt er zo elk jaar opnieuw voor dat een pak black metal fanaten er hun gading vinden. Wij, van MUSIKA, kijken nu al uit naar wat de organisatoren van Unholy Congregation ons volgend jaar zullen aanbieden.

Met dank aan Filip en de complete crew bij Unholy Congregation.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.