Devils Rock For An Angel @ OC In ‘t Riet, Zillebeke.

Ieder van ons is ooit wel eens geconfronteerd geweest met die vieze ziekte met een “K”. Sinds 2015 gaat in Zillebeke, nabij Ieper, een festival door dat in het teken staat van “kom op tegen kanker” en ondertussen is uitgegroeid tot het ondersteunen van andere goede doelen. Onder de naam Devils Rock For An Angel werd het festival opgericht ter ere van te vroeg overleden Celeste, amper zestien jaar jong, om haar ouders te ondersteunen die een fietstocht organiseerden in het kader van “kom op tegen kanker”. Ondertussen is het festival uitgegroeid tot een begrip, waarbij dus vooral de ondersteuning van dat goede doel centraal staat. Deze tiende editie ging door op 19 & 20 september, twee dagen dus. Op de eerste avond traden o.a. Bleedskin, Milhaven en Fat Bastard aan. Hierover verneemt u alles in een ander artikel (met mooie foto’s). Op de tweede festival veel Belgische parels en bands die in die tien jaar op één of andere manier hun stempel hebben gedrukt op het festival Devils Rock For An Angel.

*Foto’s: At The Front*

At The Front mocht het festival openen en deed dat op een spijkerharde en meedogenloze wijze. De band schotelde een mix van thrash en groove metal voor met sterke invloeden van bands als Machine Head. En daar kan nooit iets mis mee zijn. At The Front maakte er naar goede gewoonte niet teveel woorden aan vuil, en liet zijn muziek voor zich spreken. Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur van gitaar en drumgeweld, en een bulderende stem die de grond onder de voeten doet daveren vormden dan ook een rode draad. Gewoonweg de aanwezigen bij de strot grijpen, en doorgaan tot iedereen compleet murw is geslagen. Zo horen en zien we het graag. Dat er van enige interactie met het publiek weinig sprake is, stoort daardoor allerminst. Uppercut nummer één was al heel vroeg in de namiddag een feit!

*Foto’s: Catalyst*

Catalyst gooit het over een heel andere boeg. Met hun progressieve melodieuze death metal openen ze eerder donkere poortjes. Aanstekelijke refreinen die de aanhoorder koude rillingen bezorgen, gekruid met een zeer spraakzame zanger / frontman zorgen voor een huiveringwekkende gewaarwording. “Wat een verschroeiende wervelstorm!” schreven we ooit over een optreden van hen op Frietrock. Dat was nu ook het geval, alleen moet je dat een beetje “ondergaan” om het echt te begrijpen. Want Catalyst levert niet echt het meest hapklare brokje vlees af. Echter, eens in die donkere wereld van Catalyst binnen gestapt is geen weg terug meer mogelijk. We vleien ons dan ook neder op die donkere wolk van verdoemenis, en ondergingen onze eerste trip naar de duistere zijde van ons onderbewustzijn met volle overgave.

*Foto’s: Cathubodua*

Nog meer duisternis van melodieus kaliber? Dat leverde Cathubodua ons af. Al klinkt de muziek van deze band toch wat meer toegankelijker. “Sprookjes van Grimm, met een lichtpuntje aan het einde van de tunnel” zo omschreven we hun stijl regelmatig, Door de combinatie van o.a. aangrijpende viool klanken en die intensieve stem van zangeres Sara, die de aanhoorder als een donkere Elf omarmde, kreeg je inderdaad een trip aangeboden doorheen het sprookjesbos waar allerlei tot de verbeelding sprekende wezens je tegemoet komen. Dat werd haast letterlijke uitgebeeld op het podium door een soort boomstammen die waren opgesteld tussen de muzikanten in. De band haalde alles uit de kast om donkere zielen te voeden, zonder hen al teveel pijn en smart te bezorgen. Eerder voelde hun set aan als een warm deken tegen al te donkere gedachten. Deze aanpak maakt Cathubodua al vele jaren een unieke parel om te koesteren, en ook dat zetten ze op Devils Rock For An Angel in de zwartgeblakerde verf.

*Foto’s: Hunter*

Één van de grote pluspunten aan een festival als Devils Rock For An Angel is het aanbieden van enorm veel diversiteiten, waarin ieder metal liefhebber binnen een al even brede omkadering zijn of haar gading kan vinden. Na een groovy start en het aanbieden van donkere paadjes, werd het tijd voor een pure rock & metal uppercut, zonder teveel franjes. Hunter brengt een oorverdovende set boordevol speedmetal met meerdere hoeken af. Met een zanger die het podium gemaskerd bestijgt met twee messen in zijn hand is de toon gezet. Deze band bestaat uit één voor één doorwinterde top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, veel woorden eraan vuil maken doen ze dan ook niet. Maar verbluffende mokerslagen uitdelen, tot je totaal verweest achterblijft, dat dan weer wel. Hunter kreeg de handen met deze aanpak dan ook moeiteloos op elkaar. Hunter drijft het tempo vanaf nul tot het einde zonder enig genade op tot niemand meer stil staat, de aardig gevulde zaal zet het zelfs tot een kleine moshpit. Met een ferme stomp richting de maagstreek, blijft Hunter gewoonweg doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de hersenpan. Een welgekomen tsunami deze Hunter. Zonder meer compleet van de sokken geblazen.

*Foto’s: Primal Creation*

Kwam het door die voorgaande wervelstorm? Maar plots stond er niet meer zoveel publiek in de zaal. Nochtans bestaat ook Primal Creation uit sympathieke top muzikanten, die de klappen van de zweep al jaren onder de knie hebben. Aan de meesterlijke riffs en verbluffend drumwerk heeft het niet gelegen, de heel bewegelijke frontman schreeuwt zijn stem schor en port de aanwezigen voldoende aan. Maar helaas krijgt Primal Creation geen grip op het publiek dat er wat staat op te kijken, op uitzondering van enkele headbangers vooraan. Bijzonder jammer, maar kwalitatief en wat spelplezier etaleren betrof viel er geen speld tussen te krijgen. Wij waren alvast wel overtuigd.

*Foto’s: Cult Of Scarecrow*

Cult Of Scarecrow kreeg weer wat meer publiek voor zich, hun doom-achtige aanpak spreekt aan. Met een keyboardspeler, een beetje verstopt achteraan het podia, die meermaals klankentapijtjes uit zijn instrument tovert waarbij de haren recht komen, is de toon gezet. Uiteraard zijn het striemende gitaren van de getalenteerde gitaristen die de toon verder aangeven, en het daarbij horend drum geroffel vormen puur muzikaal de kers op de taart. De goed bij stem zijnde zanger, zorgt voor de kers op de taart door een haast sacrale ingesteldheid voor te schotelen, die dat donkere sfeertje compleet maakte. Traag op gang komende songs, klieven doorheen je hart en ziel. Gaandeweg worden registers meermaals open getrokken, waardoor dansheupen eveneens werden aangesproken. Cult Of Scarecrow deed de aanwezigen zweven over donker wolkjes door een aanpak waarbij speelsheid en virtuositeit hand in hand gaan. En kreeg daardoor de handen moeiteloos op elkaar.

*Foto’s: Objector*

Wie ook op heel wat bijval kon rekenen was Objector. “Bij elk optreden lijken ze steeds sneller te spelen dan voordien” vertelde me iemand naderhand. En ja, dat klopt wel. We zagen de band al een etmaal aantreden, en vinden ze nog steeds een van het beste maar ook het meest onderschatte wat thrash metal te bieden heeft in ons landje; Maar inderdaad gaan ze steeds sneller en meedogenlozer tekeer bij elk nieuw aantreden. Alsof de duivel hen achternazit op een wilde rollercoaster richting de hel, sleuren ze hun publiek mee op die wilde rit. Het is meegaan of verzuipen, we zijn wel redelijk goede zwemmers, maar lieten ons toch gewillig – lekker headbangende – meevoeren over de klankentapijtjes die Objector ons aanbood. Om aan te belanden op een plek waar chaos overheerst. Een betere thrash metal trip konden we ons niet dromen.

*Foto’s: Drakkar*

En het potje van diversiteiten was nog niet leeg want ook Drakkar bood daar een totaal andere insteek aan. Sinds 1983 bouwt Drakkar aan de weg binnen de Belgische heavy- en speedmetal wereld. Met een krachtige sound en intense optredens zetten ze al jaar en dag de traditie van de klassieke metal voort en voegen er een eigen unieke power metal gerelateerde “touch” aan toe. Wat hen toch vrij uniek maakt. Hoewel de band na al die jaren niets meer hoeft te bewijzen, etaleren ze op Devils Rock For An Angel een speelsheid als jonge wolven in het vak, en net dat siert hen. Opvallende verschijning is de beer van een frontman, met volle baard en al, die met zijn bulderende stem zorgt voor barsten in de muren. Zonder verpinken vullen de muzikanten hem aan, meer nog dit is na al die jaren nog steeds een stevig goed geoliede machine waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Met een stomende set, waar geen speld valt tussen te krijgen, drukt Drakkar het gaspedaal zowel vocaal als instrumentaal compleet in waardoor het dak er meermaals compleet afgaat.

*Foto’s: Reject The Sickness*

Reject The Sickness is door de jaren heen uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten in de Lage landen. Net doordat ze zo een band zijn die donker, gruwel, angst en pijn zodanig kunnen uitbeelden waardoor je als aanhoorder een manier vind om je eigen smart een plaats te kunnen geven. Guy Vercruysse schreeuwt, aangevuurd door zijn muzikanten, zijn stem schor. De emoties vloeien uit de boxen, maar toch voel je een zekere geladenheid, alsof je jou demonen net als Guy zelf strak in de ogen kijkt en hen niet probeert te ontwijken. Want tenslotte zijn ook zij een onderdeel van jou leven. Niet? Zo confronterend mooi voelen optredens van Reject The Sickness anno 2025 nog steeds aan. Naast bittere ernst is er echter dus ook plaats voor humor, door middel van een confetti kanon wordt aangeboden het leven, ondanks alle bekommernissen van de dag, te omarmen en te vieren. Dat is wat het publiek ook deed, compleet uit zijn dak gaan op de emotionele rollercoaster die de band hen aanbood.

*Foto’s: Arrow*

Voor wie er nog niet genoeg van had volgde nog een coverband, Arrow, met mannelijke en vrouwelijke vocalen. De band bracht een gros aan rock hits zoals ‘Like A Hurican’ en ‘Breaking The Law’ op vrij aanstekelijke wijze. Heel leuk allemaal, en die combinatie tussen vrouwelijke stem en mannelijk gebulder zorgde wel voor een unieke insteek. Maar meer dan een gezellige “after party” voor de nachtraven was dit ook niet, maar als kers op de taart van een bijzonder boeiende dag kon dit wel tellen.

Met dank aan Didier Declercq en het complete team bij Devils Rock For An Angel.

Tekst: Erik Van Damme.

Foto’s: Andy Maelstaf.