Gorleben heeft met ‘Menetekel’ een album thematisch opgehangen aan de teloorgang van de menselijke samenleving. Dat hebben ze ambitieus gedaan met lang uitgesponnen nummers die zich op de scheidingslijn tussen death, black en doom bewegen met een serieuze dosis progressieve invloeden. Meer dan eens heeft de band wat weg van een post black act, met zweverige gitaarlijnen, haast tribale drums en een sound die opbouwt van rustig tot welhaast explosief. Gorleben weet zich echter voor een deel te onderscheiden door hun gebruik van toetsenpartijen, die vaak doen denken aan de jaren zeventig, maar die altijd iets aparts meegeven en ondanks de ogenschijnlijke spreidstand de tracks een eigen karakter en extra diepte bezorgen. Echter, er zijn ook een paar keuzes gemaakt die het luisterplezier kunnen maken of kraken. De gitaren klinken behoorlijk droog waardoor sommige riffs aan kracht inboeten. ‘Sarkophag’ zou een absurde beuker kunnen zijn, maar gitaargewijs heeft het iets te weinig peper in de reet. De keyboards zijn gelukkig opnieuw de ster. De zang is spaarzaam gebruikt, maar ook hier weer enorm droog en met bitter weinig effecten wat het natuurlijk eerlijk maakt, maar met een tikkeltje galm zouden ze net dat beetje krachtiger binnenkomen. De grunt is meestal wel oké (maar niet opzienbarend), maar de vrouwelijke schreeuw mist echt kracht en impact hierdoor. Een beestje van veel invloeden en een aparte mix van elementen, maar dat maakt het geheel heel erg een kwestie van de spreekwoordelijke goesting. Allicht geniaal voor de ene en “Meuh” voor de andere.

Guy Van Campenhout (68)

Darkness Shall Rise Productions DSR 323

Tracklist: 1. Countdown 2. Sarkophag 3. Erg 4. Menetekel