Raismes Fest @ domein Château de la Princesse d’Arenberg, Raismes, Frankrijk.

Het idyllische domein van Château de la Princesse d’Arenberg, gelegen in het charmante stadje Raismes, wordt ook dit jaar opnieuw op zijn kop gezet tijdens het Raismes Fest. Voor het eerst werd er groots uitgepakt met promotie, onder andere via alle schermen op Alcatraz en werden er heel wat updates gedeeld via de website en sociale media. Tegelijk merkten we dat er verschillende nieuwe regels en restricties werden aangekondigd, wat ons even deed vrezen dat het festival dezelfde richting zou inslaan als de grote commerciële evenementen en daarmee zijn unieke gezellige sfeer zou verliezen. Gelukkig bleek die vrees ongegrond: het vertrouwde concept bleef behouden en alle positieve elementen die het festival zo bijzonder maken waren ook dit jaar nog volop aanwezig.

*Foto’s: The Ladyboys*

Als openingsact van de eerste dag van Raismes Fest was het aan The Ladyboys om het publiek wakker te schudden. De verwachtingen lagen er: energieke hard rock / glam rock, ruige riffs, goede zang, en vooral sfeer zetten zodat de rest van de festivaldag rijp is om mee te gaan in het rock-gewoel. The Ladyboys op Raismes Fest leverden een sterke opener af. Ze bewezen dat ze meer zijn dan alleen glam-look want ook muzikaal kunnen ze overtuigen, ze hebben nummers met potentieel en ze weten een publiek te bereiken. Niet perfect maar zeker veelbelovend. Voor fans van hard rock / glam rock was hun performance een stimulans om te blijven.

*Foto’s: Abbygail*

Een opvallende wissel op het podium van Raismes Fest: spraakwaterval Bertrand Roussel legde zijn presentatierol even naast zich neer, want hij is niet alleen de stem van het festival maar ook de bezielde frontman van Abbygail. De Noord-Franse hardrockers openen met hun kenmerkende mix van vurige riffs en ongeremde energie. Dit keer sleurt Bertrand het publiek niet mee als aankondiger, maar als rasperformer. Zijn zang klinkt krachtig en doorleefd, perfect in harmonie met de compromisloze rock die de band met volle overgave over het veld laat klinken.

*Foto’s: Armellino*

Met Armellino mag het misschien net iets rustiger aan toe gaan maar de virtuositeit van de band maakt dat ruimschoots goed. Hun muziek is een perfecte mix van classic rock met een subtiel bluesy randje die moeiteloos weg luistert en een warme, meeslepende sfeer oproept. Wat vooral opvalt is het gitaarwerk: elke noot wordt met uiterste precisie en gevoel gespeeld, waardoor je als luisteraar echt wordt meegenomen in het verhaal van het nummer. Van de zachte, melancholische passages tot de krachtige, uitbundige solo’s, Armellino weet een breed spectrum over te brengen en elk moment is doordrenkt met muzikaal vakmanschap. Het is muziek die je niet alleen hoort maar ook voelt, een uitnodiging om even helemaal op te gaan in de klanken en het ritme, en te genieten van de pure passie en technische perfectie die de band te bieden heeft.

*Foto’s: Red Beans & Pepper Sauce*

Red Beans & Pepper Sauce stond in 2022 al op Raismes Fest en liet toen een onvergetelijke indruk achter. Dit jaar wisten ze die reputatie moeiteloos waar te maken. Onder leiding van Jessyka Ravira barstte het podium van energie en soul met een set die blues, hartstochtelijke soul en de iconische vibes van de seventies rock naadloos combineerde. Het was een waar genot om de band aan het werk te zien: strak op elkaar ingespeeld met muzikanten die elke noot met overtuiging en finesse brachten. En dan die stem van Jessyka, krachtig, warm en vol emotie die het geheel naar een hoger niveau tilde.

*Foto’s: Daran*

De weersomstandigheden kunnen we helaas niet kiezen waardoor Daran toen de hemelsluizen volledig opengingen te maken kreeg met uitdagende omstandigheden. Het regende hard waardoor het moeilijker werd om de volledige kracht van Daran’s optreden over te brengen en een blijvende indruk achter te laten. Daran bracht zijn kenmerkende rustige Franse composities met zorg en gevoel uitgevoerd. Ondanks de nattigheid wist hij met de nodige humor de ingetogen schoonheid van zijn nummers over te brengen en het publiek te raken. Velen toonden begrip en bleven loyaal, meelevend met de artiest die zijn uiterste best deed om de show levendig te houden. Hoewel het weer het optreden enigszins overschaduwde liet Daran zien dat zijn muzikaliteit en emotionele expressie ook onder lastige omstandigheden voelbaar zijn. Een gemiste kans om het concert volledig te laten schitteren maar toch een waardige demonstratie van doorzettingsvermogen.

*Foto’s: Freak Kitchen*

Trio’s hebben iets bijzonders: ze dwingen een zekere focus af, omdat elk lid een belangrijke rol speelt. Wanneer zo’n trio bovendien uit Zweden komt, stijgt mijn nieuwsgierigheid meteen. Het is opvallend hoe vaak innovatieve, spannende metal uit deze contreien komt, de Zweedse scène lijkt een constante bron van kwaliteit en creativiteit. Natuurlijk betekent dat niet dat er in eigen land geen talentvolle bands bestaan, maar feit blijft dat Zweden vaak nét dat extra zetje levert wat een release bijzonder maakt. Muzikaal stelt Freak Kitchen zeker niet teleur. Hun nummers balanceren stevig technisch vernuft met melodische verrassingen en onverwachte wendingen die je aandacht vasthouden. De composities zijn doordacht met dynamische opbouw en variatie die het niet snel saai laat worden. Zelfs wanneer er een klein foutje insluipt verandert dat niets aan de ervaring. Frontman Mattias Eklundh heeft het charisma en de timing om zulke momenten moeiteloos te transformeren in een grappige, charmante interactie met het publiek. Zijn manier van optreden doet denken aan grote namen als Mikael Åkerfeldt en Devin Townsend: humor en zelfspot maken elke imperfectie vergevingsgezind. Het geheel voelt daardoor niet alleen professioneel maar ook authentiek en levendig. Het is duidelijk dat deze Freak Kitchen zichzelf én hun publiek serieus neemt, maar niet te serieus. Het resultaat is metal die technisch en muzikaal overtuigt maar tegelijk menselijk blijft.

*Foto’s: Vandenberg*

Vandenberg is inmiddels een gevestigde naam in de rockwereld en dat was op Raismes Fest duidelijk voelbaar. Het publiek dat zich ondanks de regen en de inmiddels dalende temperaturen geen moment liet afschrikken werd beloond met een energieke en meeslepende show. De set bestond uit een perfecte mix van Whitesnake-klassiekers, waaronder ‘Bad Boys’ en het altijd meeslepende ‘Here I Go Again’, gecombineerd met eigen werk zoals ‘Burning Heart’. Adrian Vandenberg liet opnieuw zien dat hij een unieke sound en een herkenbare stijl van gitaarspel heeft, vol gevoel en technische precisie. Af en toe gingen de vocalen echter een beetje verloren in de krachtige gitaarsound wat jammer was voor degenen die elk woord wilden volgen. Toch deed dit niets af aan de indrukwekkende muzikale kwaliteit van de band, alles zat waar het hoorde, van de strakke ritmesectie tot de meeslepende gitaarsolo’s. De band sloot af met het epische ‘Still Of The Night’, een nummer dat de show in stijl liet eindigen. Ondanks de uitdagende weersomstandigheden zorgde Vandenberg voor een performance die zowel technisch indrukwekkend als emotioneel was en lieten ze zien waarom ze nog steeds tot de top van de rockscene behoren.

*Foto’s: Blues Pills*

Als afsluiter nam Blues Pills het podium over en meteen voelde je de energie van de eerste noten afspatten. Het publiek werd meegenomen in een dynamische rit: van het opzwepende ‘Don’t You Love It’ tot het sfeervolle en ingetogen ‘Top Of The Sky’, dat een bijna dromerige intensiteit gaf. Het was duidelijk dat de band er enorm veel zin in had en dat enthousiasme werkte aanstekelijk. De zang van de frontvrouw Elin sprong er bijzonder uit. Haar stem deed me soms denken aan Anouk: krachtig en aanwezig, maar met een prachtige vaardigheid om emoties subtiel door te laten klinken in elk nummer. Blues Pills combineerde technische kwaliteit met een rauwe oprechte energie waardoor het optreden voelde als een perfecte afsluiting van de festivaldag. Het was een set die zowel hart als hoofd raakte, en het publiek beloond met een onvergetelijk gevoel van samenhorigheid en pure rockvibes desondanks de lage temperatuur.

Met dank aan Philippe Delory en het complete team bij Raismes Fest.

Tekst: David Vandewalle.

Foto’s: Bianca Lootens.