Prophecy Fest @ Balver Höhle, Balve, Duitsland.

Vrijdag 12 september: de eerste échte dag van deze editie van Prophecy Fest. Acht bands kregen we te zien en te horen waarvan een zelfs twee, zij korte sets, mag brengen.

*Foto’s: Kall*

Het Zweedse Kall, wat zoveel betekent als “koud” of “geroepen in het Zweeds, mag openen. Deze depressive black metal band is er sinds 2012 en werd opgestart na het heengaan van Lifelover, ook al een depressive black metal band. Kall deed het muzikaal zeker en vast niet slecht. We krijgen een heel donkere klankkleur te horen met ook wel wat elementen uit dark rock en gothic. Helaas laten de vocalen het voor ons compleet afweten. Toch weet het zestal het publiek te boeien.

*Foto’s: Hangover In Minsk*

Hangover In Minsk, op het tweede, kleinere, podium, zorgt dan voor een stevige adrenalinestoot. Dit post metal gezelschap zorgt voor een heel energieke podium présence waar een enorme dosis enthousiasme van uit gaat en dat slaat dan ook moeiteloos over op het publiek. Het doet wat denken aan Dymna Lotva – Kan het anders met dezelfde line-up? – maar laat het black en het doom element vooral achterwege voor meer energiek enthousiasme. Het bevalt ons wel, al haken we af als Kim Carlsson (van Kall) zijn opwachting maakt op het podium.

*Foto’s: Antimatter*

Het Britse Antimatter rond frontman Mick Moss is reeds actief sinds 1998 en zorgt voor een donker gekleurde mix van gothic rock en progressive rock. Het si vooral de stem van Mick die ons keer op keer over de streep trekt. Al mogen we natuurlijk niet vergeten dat de band voor goed opgebouwde en knap neer gezette nummers gaat die ons weten te boeien. Met andere woorden: een goed geheel, deze set van Antimatter.

*Foto’s: Darkher*

Darkher is dan weer een project van Jayn Maiven dat ze sinds 2012 in leven houdt. Ze zorgt voor gitaar en vocalen, terwijl er enkel een drummer bij komt om het geheel te brengen tijdens live concerten. Het tweetal zorgt hier voor een boeiend geheel waar vooral doom en af en toe wat folky invloeden de dienst uitmaken. We genieten met volle teugen en zien rondom ons ook niets anders dan genietende gezichten.

*Foto’: Autumnblaze*

Het Duitse Autumnblaze mag twee korte sets afwerken op het kleine tweede podium. Dit gezelschap staat voor een mix van alternative rock, gothic, doom en wat minimale accenten black metal. Een hele mondvol dus, dat ons zou moeten weten te bekoren. Toch is dit minder het geval dan we vooraf hadden ingeschat. We ontdekken te weinig variatie in de nummers onderling om ons echt te bekoren of te overtuigen zodat we Autumnblaze niet meteen terug willen / moeten zien of horen. Met andere woorden: we blijven wat onze honger zitten.

*Foto’s: The Vision Bleak*

Gelukkig maakt The Vision Bleak dit meteen goed. We krijgen immers het complete tweede full-album van de band, ‘Carpathia (A Dramatic Poem)’ uit 2005, voorgeschoteld. Deze band straalt kracht en duisternis uit en zet dit op een fantastische manier neer. Hun mix van vooral gothic metal met wat accenten black metal en / of dark rock zorgt voor een heel intense en beklijvende sfeer die ons diep weet te raken. Voeg daar de enorme podium présence aan toe van vooral vocalist Konstanz en van gitarist Schwadorf, de twee breinen achter The Vison Bleak, en je krijgt een concert met enkel hoogtepunten. Meteen een set die het ticket voor dit festival in zijn eentje al recht vaardigt.

*Foto’s: Myrkur*

Maar als we de set van The Vison Bleak al fantastisch vonden, welke superlatieven moeten we dan nog boven halen voor de set van Myrkur? De Deense Amalie Bruun begon met Myrkur in 2014 en zorgde sindsdien voor vier bijna totaal verschillende albums. Terwijl je de eerste twee, ‘M’ (2015) en ‘Mareridt’ (2017), als (atmospheric) black metal kan omschrijven, is opvolger ‘Folkesange’ (2020) een echt (neo) folk album geworden. ‘Spine’, uit 2023, trekt dan vooral de kaart pop en alternative rock. Hier grasduint Myrkur vol overgave doorheen haar werken. Ze wordt daarbij op schitterende wijze ondersteund door Maja Shining (vocals, bas, keyboards), een gitarist en een drummer. Myrkur weet ons perfect te raken en laat, net als eerder dit jaar, een overrompelende intense en beklijvende indruk na. Eerlijk: Myrkur mocht, als het enkel van ons afhangt, nog een hele tijd doorheen: we krijgen er dus niet genoeg van!

*Foto’s: Enslaved*

Maar wie dacht dat het Noorse Enslaved daar moet voor onder doen, komt bedrogen uit. Ja, we weten het, het is muzikaal iets compleet anders, ook al omdat Enslaved hier het album ‘Hordanes Land’ (1993) brengt en ze dan eigenlijk stevige en krachtig uit de hoek komen met hun visie op onvervalste black metal: uiterst krachtig, hard, donker en beklijvend. Van het progressive metal randje dat ze meestal laten horen, of zelfs van het Viking element, is dit keer maar heel weinig sprake. We mogen dan ook steevast onze nekwervels testen, maar dat is iets wat we maar al te graag doen als de band voor ene heel duistere en dreigende klankkleur zorgt. En las men die dan ook nog eens heel krachtig weet te brengen, zijn we een en al oor. Met andere woorden: ook Enslaved kon ons, en het volledige publiek, enorm bekoren.

Ons besluit van de eerste dag van dit Prophecy Fest: terwijl we eerst nog wat op onze honger bleven zitten, zorgden de drie afsluitende bands – The Vision Bleak, Myrkur en Enslaved. – stuk voor stuk voor een fantastisch concert om in te gaan kaderen en dat ons doet uitkijken naar meer van hen.

Met dank aan het complete team bij Prophecy Fest.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen,