RoadRock @ Vlaskouter, Kuurne.

Ook dit jaar viel de keuze opnieuw op William Boeva om de bands aan te kondigen. Op geheel zijn eigen, kenmerkende wijze wist hij het publiek te boeien en zorgde hij, met zijn enthousiasme en flair, voor een voortreffelijke presentatie van elke act. Tussen de optredens van de verschillende bands door namen De Vinylen het stokje over en vulden ze de weide met een zorgvuldig gekozen selectie dansbare platen, waardoor het publiek geen moment stil hoefde te staan.

*Foto’s: YesNoMaybe*

Deze dag werd energiek afgetrapt door YesNoMaybe, een opener die direct de toon zette voor wat nog komen ging. Vanaf de eerste noten kwam hun rauwe punkrock krachtig uit de hoek, vol agressie en pure energie die het publiek meteen in hun greep nam. Elk nummer voelde als een explosie, waarbij de band zich volledig liet gaan en iedereen uitnodigde om mee te leven en mee te brullen. Het hoogtepunt van hun set was zonder twijfel “Fuck the Police”, waarbij het publiek de middelvingers omhoog mochten houden waardoor de spanning en rebellie voelbaar werd. Toen de laatste akkoorden wegstierven, bleef er een verbijsterde, maar voldane menigte achter, compleet overdonderd door de intensiteit en passie van YesNoMaybe. Een opening die niet alleen de dag op scherp zette, maar ook de perfecte weerspiegeling was van de ruwe kracht en onmiskenbare energie van de band.

*Foto’s: ILA*

ILA is een Belgische alternatieve rock band onder leiding van de Turks-Belgische singer-songwriter Ilayda Cicek. Ze smelten op een natuurlijke manier Turkse muzikale invloeden met hedendaagse rock en indie-elementen, waardoor een uniek, dynamisch en meeslepend geluid ontstaat. Hun muziek balanceert tussen intieme, emotionele passages en krachtige, energieke uitbarstingen, waardoor elke track een eigen verhaal vertelt en het publiek volledig weet te betrekken. De band verwierf al vroeg nationale erkenning door het winnen van ‘De Nieuwe Lichting’, de prestigieuze muziekwedstrijd van Studio Brussel die jonge Belgische talenten in de schijnwerpers zet. Dit succes was het startschot van hun doorbraak naar een breder publiek. Met hun hit ‘Leave Me Dry’ bereikten ze de nummer 1-positie in “De Afrekening” en wisten daar maar liefst drie weken te blijven, een prestatie die hun aantrekkingskracht op het Belgische publiek krachtig onderstreept. ILA onderscheidt zich niet alleen door hun originele muzikale mix, maar ook door hun vermogen om live een intense en persoonlijke ervaring te creëren. Of het nu gaat om ingetogen, sfeervolle nummers of explosieve rockmomenten, ook deze maal wisten ze het publiek vast te houden en een blijvende indruk achter te laten. Het is deze combinatie van muzikale veelzijdigheid, technische vaardigheid en emotionele diepgang die ILA tot een band maakt die zowel critici als fans keer op keer weet te fascineren.

*Foto’s: Bizkit Park*

Genoeg kunnen wegdromen want Bizkit Park staat klaar om ons uit onze sokken te blazen. Bizkit Park is naar mijn mening één van de strakste en tofste nu-metal tribute band en ook dit jaar schitteren ze op de line-up van RoadRock. Alleen jammer dat ze zo vroeg moesten spelen want hun show had gerust later en langer mogen duren. Zoals altijd brachten ze een energieke performance en een set vol met de beste nu-metal klassiekers waardoor het RoadRock-terrein al snel gevuld was. De eerste moshpit liet niet lang op zich wachten, iets waar de band duidelijk trots op was. Met knallers als ‘Break Stuff’, ‘Chop Suey!’, ‘Toxicity’, ‘Down With The Sickness’ en ‘Psychosocial’ bewezen ze opnieuw hoe goed ze deze nummers kunnen neerzetten zowel muzikaal als visueel. Voor mij en vele anderen was dit zonder twijfel een hoogtepunt van het festival en puur genieten.

*Foto’s: Dotan*

Daarna was het de beurt aan Dotan, de Nederlandse singer-songwriter. Zijn indie pop / rock-set viel wat uit de toon in vergelijking met de rest van de RoadRock line-up die vooral steviger van aard was. Toch zorgde hij net daardoor voor een verrassende afwisseling en wist hij een ander soort publiek aan te spreken. Zelf vond ik het een aangename breuk in de sfeer, al merkte je dat niet iedereen even enthousiast was. Met zijn grootste hit ‘Home’ kreeg hij echter wel bijna iedereen mee, een moment waarbij het publiek luidkeels meezong.

*Foto’s: Preuteleute*

Met Preuteleute op de affiche weet je eigenlijk al op voorhand dat het goed zit. Zodra Sebastien Dewaele het podium betreedt, heerst er een soort vanzelfsprekende energie die meteen overslaat op het publiek. Zijn humor, doorspekt met Oostendse kwinkslagen en schunnige uitspraken, zorgt ervoor dat niemand onbewogen blijft. Het is die combinatie van spitsvondige grappen, absurde situaties en een gezonde dosis plat plezier die Preuteleute zo herkenbaar en geliefd maakt. Dewaele heeft bovendien een natuurlijk charisma en weet als geen ander hoe hij een menigte moet bespelen. Het Oostends dialect, dat hij vol overgave in de nummers en bindteksten gebruikt, creëert een gevoel van authenticiteit en verbondenheid. De gemoedelijke sfeer die hierdoor ontstaat, is misschien wel hun grootste troef. De grote hits mochten uiteraard niet ontbreken. ‘Bluf me je fikken va me velo’ zorgde al vroeg in de set voor een luidkeelse samenzang, ‘Pakt je zak’ dreef het plezier naar een volgend niveau, en met het stevige ‘Ramskapelle’ ging het dak er helemaal af. Preuteleute weet het tempo hoog te houden en steeds opnieuw een nieuwe golf van energie over de menigte te laten rollen. Het is die constante wisselwerking tussen band en publiek die de optredens van Preuteleute telkens weer tot iets unieks maakt. Iedereen zat in dezelfde flow, alsof men deel uitmaakte van een groot, gezamenlijk feest. Preuteleute bewees opnieuw dat ze niet zomaar een band zijn, maar een belevenis op zich.

*Foto’s: Dave Evans*

In alle eerlijkheid had ik – net als waarschijnlijk velen – de naam Dave Evans nog niet eerder gehoord, dus zocht ik dit vooraf even op en de man stond inderdaad aan de wieg van het alom bekende AC/DC, al was dit maar van korte duur. We gingen dan ook zonder verwachtingen naar het optreden. Helaas viel het voor mij wat tegen. Ik kon het gevoel niet van me afzetten dat dit vooral een manier was om te profiteren van zijn korte periode bij AC/DC. Toen er daarnaast ook nog covers van Elvis en Little Richard voorbij kwamen en er na bijna elk nummer een verwijzing naar de vroege AC/DC-dagen volgde, had ik het eigenlijk wel gezien. Begrijp me niet verkeerd: de man staat zeker zijn mannetje achter de microfoon. In een andere context had ik dit waarschijnlijk meer kunnen waarderen. Maar dit was nu eenmaal mijn persoonlijke ervaring. Veel anderen dachten er duidelijk anders over, want een groot deel van het publiek leek er wél van te genieten.

Met dank aan het complete team bij RoadRock.

Tekst: David Vandewalle.

Foto’s: Bianca Lootens.