Motocultor Festival @ festivalterrein, Carhaix, Frankrijk.

***Noot van de redactie: Motocultor Festival in het Franse Carhaix is een vierdaags evenement met vier podia. Het spreekt voor zich dat één persoon niet alle bands kan meemaken, want telkens overlappen twee podia elkaar. Vandaar dat je hier een impressie te zien en te lezen krijgt van hoe wij dit jaar Motocultor Festival hebben beleefd.***

Laatste dag alweer van deze editie van Motocultor Festival, maar wel eentje om ons wat extra te bakken en braden. We kregen zo maar liefst 34 graden te verwerken. Het belette ons evenwel niet om opnieuw van hot naar her te gaan en zoveel mogelijk mee te pikken van zoveel mogelijk bands.

*Foto’s: Solitaris*

Het Franse Solitaris, uit de buurt van Parijs, wordt omschreven als een moderne metal band. Wij horen een sound die we durven omschrijven als blackened metalcore. Het gezelschap is deels gemaskerd maar houdt het eerder op een statische performance die ons maar matig kan bekoren.

*Foto’s: Vonsharon*

Het eveneens Franse Vonsharon kiest dan weer voor alternative rock, maar ook dit gezelschap doet het nogal statisch en kan ons maar heel matig boeien.

*Foto’s: Mosi*

Ook de broertjes Joly die samen de band Møsi vormen, staan / zitten er heel statisch bij. En ook hun visie op alternative rock / pop is niet van die aard waar wij op zitten te wachten. Voeg daar dan ook nog Franstalige teksten aan toe, waar we opnieuw een heel deel niet van begrijpen, en je begrijpt onze frustratie misschien wat beter.

*Foto’s: Lunar Tombfields*

Lunar Tombfields dan maar. Dit is nog een Franse gezelschap maar een dat zich uit drukt aan de hand van black metal. Dat brengen de heren echt wel goed met voldoende kracht en dreiging, maar we missen toch een stuk beleving op het podium om ons compleet te overtuigen.

*Foto’s: Wyatt E.*

Met Wyatt E. krijgen we nog een eerder statisch trio te horen, maar onze landgenoten creëren wel een heel knap geluid dat een mix vormt van drone en doom. Hun vrij lang uitgesponnen nummers durven we ook atmosferisch te noemen, hebben weinig vocalen, maar creëren een intense sfeer die een tijdlang blijft nazinderen.

*Foto’s: Angelmaker*

Bij het Canadese Angelmaker krijgen we wel veel beweging te zien op het podium. Voeg daar een heel energieke en gedreven performance aan toe met een krachtig geluid dat hun visie op deathcore mooi weet weer te geven, en je verkrijgt een band, en set, die we nog wel eens meer willen meemaken.

*Foto’s: Party Cannon*

Het Britse Party Cannon staat voor een mix van grindcore en death metal. Het gezelschap zorgt voor veel energieke beweging op het podium en met de nodige dosis humor zorgt het gezelschap voor een set waar we een beetje kunnen op teren qua intensiteit en beleving, al vinden we dat er nog wel wat werk aan de winkel is op gebied van songschrijven en originaliteit. Maar hey, voor de algemene sfeer op een festival is dit een leuke band.

*Foto’s: Doodseskader*

Het Belgische Doodseskader, een tweetal bestaande uit Sigfried Burroughs (drums, vocals) en Tim De Gieter (bass, vocals – ex Amenra), zorgt voor ene heel intense sound waarin we elementen uit podt metal, drone en sludge in ontdekken. Het zorgt voor een heel intense beleving die de heren best wel goed weten neer te zetten ondanks het feit dat ze maar met zijn tweeën zijn.Energiek en gedreven zijn andere bijwoorden die we u zeker niet willen onthouden als we het over hun live performance hebben.

*Foto’s: Thrown*

Het Zweedse hardcore / metalcore gezelschap Thrown leek ons wat vermoeid in vergelijking met vorige week. We hadden immers de indruk dat de band minder energiek en minder gedrevenheid uitstraalde dan op Alcatraz. Al kan dit natuurlijk ook wel aan de warme temperaturen toegeschreven worden.

*Foto’s: Margarita Witch Cult*

Het Britse Margartita Witch Cult zorgt voor goed opgebouwde nummers waar hard rock, doom en heavy metal elkaar raken. De heren weten ons zo goed te raken zonder dat we volledig overdonderd worden door hun sound. Niets nieuws dus onder de zon, maar wel heel goed gebracht.

*Foto’s: Cobra The Impaler*

Onze landgenoten van Cobra The Impaler kwamen, naar onze smaak althans, wat rustiger uit de startblokken, maar eens de band op toerental kwam, kregen we de band te zien en te horen zoals we stilletjes “gewoon” aan het worden zijn: heel energiek, gedreven en uiterst krachtig. Hun mooie mix van o.a. metalcore, groove metal en progressive metal wordt heel goed gesmaakt in de volgelopen tent bij het “Massey Ferguscène” podium.

*Foto’s: Locomuerte*

Locomuerte verrast ons compleet. Hun sound – Een mix van thrash metal, crossover, hardcore en punk. – is niet ons meest favoriete (sub)genre, maar de energiek kracht, het enthousiasme, de gedrevenheid, … werkt enorm aanstekelijk. Zowel wijzelf, als een overvolle weide voor het “Suppositor Stage” podium geniet van zoveel krachtige enthousiasme. Een echte verrassing van formaat, dit gezelschap.

*Foto’s: Ensiferum*

Het Finse Ensiferum moest het doen zonder backdrop en zonder hun podium kledij daar die ergens “verloren “ is gegaan bij een of andere vlucht. Als we het goed hebben, heeft de band dit al eens eerder meegemaakt op een editie van HellFest een aantal jaar geleden. De heren zelf lieten het niet echt ana hun hart komen en zorgden toch voor veel enthousiasme op het podium zodat hun aanstekelijk klinkende folk metal / Viking metal er heel vlot in ging. Al misten we natuurlijk de accenten – de backdrop, de kledij, de schmink. – die van deze band echt Ensiferum maken.

*Foto’s: King Buffalo*

Het Amerikaanse King Buffalo brengt een krachtige klinkende mix van stoner rock en desert rock en overgiet dit met een stevig sausje van psychedelica. Veel beweging zien we niet op het podium, maar hun sound werkt wel op ons in. Niet echt verrassend, maar wel heel goed neergezette nummers die, naar onze smaak, op een iets boeiender manier werden gebracht dan een week geleden op Alcatraz.

*Foto’s: Exhorder*

We lieten Gost, dat ergens een mix brengt van black metal met heel veel elektronica, aan ons voorbij gaan. Het Amerikaanse Exhorder staat voor ene mix van thrash metal en groove metal en is voor velen al lang geen onbekende meer. De heren zorgen hier voor een goede en krachtige set waar “oud” en “nieuw” werk worden neergezet met de agressieve kracht die nodig is in dit (sub)genre.

*Foto’s: Fear Factory*

Het Amerikaanse Fear Factory lijkt ons hier minder impressionant dan een week geleden, maar dat kan natuurlijk aan ons liggen. Hoe dan ook, het publiek smult van de mix van industrial en groove metal die de heren brengen. Nog steeds klinkt het geheel heel krachtig en energiek, maar we missen, zeker bij vocalist Milo Silvestro net dat tikkeltje extra energie dat ervoor zorgde dat we vorige week echt wel aangenaam verrast werden.

*Foto’s: Gaupa*

Het Zweedse Gaupa, met frontvrouw Emma Näslund, zorgt dan wel weer voor een heel knappe set die ons weet te bekoren. Maar niet enkel wijzelf waren onder de indruk van de mix van psychedelica, stoner rock en doom die dit gezelschap op heel treffende wijze weet neer te zetten. Rondom ons, op een volle weide voor het “Bruce Dickinscene” podium, zien we immers allemaal oprecht genietende gezichten.

*Foto’s: Primordial*

De mix van progressive (death) metal en metalcore van het Amerikaanse Between The Buried And Me was ons vorige week niet echt bevallen en we kiezen dan ook resoluut voor Primordial, het Ierse gezelschap rond frontman A.A. Nemtheanga. Zelf vinden we hun mix van black metal met Celtic folk uiterst geslaagd en tijdens live concerten zorgt de band er telkens opnieuw voor dat in vervoering raken dankzij hun energieke en gedreven kracht waar een pak dreiging en duisternis van uit gaat. Dit was nu weer niet anders en opnieuw bekruipt ons het gevoel dat deze band eigenlijk een absolute headliner zou moeten zijn. Wij hebben alvast weer eens intens genoten van hun beklijvende sound.

*Foto’s: Landmvrks*

Voor het Franse metalcore gezelschap Landmvrks lijkt de weide voor het “Dave Mustage” podium eigenlijk te klein. De massa gaat dan ook compleet loos tijdens het energieke en heel gedreven concert dat de heren hier afleveren.

*Foto’s: Monolord*

Daar we ook een stuk willen meepikken van het concert van het Zweedse Monolord begeven we ons richting “Bruce Dickinscene” podium alwaar dat gezelschap zijn mix van hard rock, retro rock, stoner rock en doom over ons uitkapt. Vooral de bassist valt hier op. De man geselt zijn instrument terwijl hij er een onheilspellende brommende klank uit perst die de sound van de band in grote mate bepaalt. Het doet ons alvast goed om deze band energiek en gedreven op het podium te zien.

*Foto’s: Suffocation*

We lieten de post black metal van het Oostenrijkse Harakiri For The Sky compleet links liggen en kiezen voor Suffocation. Dit Amerikaanse gezelschap staat voor een brutale en toch technische death metal sound. We zien, en horen, een band in topvorm die krachtig, energiek en gedreven uit de hoek komt zodat het volledige publiek mee is in dit heel sterk gebrachte death metal verhaal.

*Foto’s: Blind Guardian*

We houden echt wel van het Zweedse Candlemass maar moeten ook nu weer, net als vorige week, passen voor het concert van deze meesters van doom metal. Dit keer is het Duitse power metal gezelschap Blind Guardian de hoofdreden. Ook dit gezelschap dragen we immers een heel warm hart toe en we zijn telkens danig onder de indruk van de stem van Hansi Kürsch zonder dat we de verdiensten van de overige muzikanten willen minimaliseren. En ja, ook nu weer worden wij alvast op onze wenken bediend: we horen immers heel wat van onze favoriete nummers van deze band langskomen in deze uiterst knap opgebouwde set.

*Foto’s: Kanonenfieber*

Wat een act als The Bloody Beetroots doet op een metal festival is voor ons compleet uit de pot gegrepen. Sorry, maar electro en techno gebracht door een DJ act is écht niet aan ons besteed, al zien we dat de tent bij het “Massey Ferguscène” podium meer dan overvol zit. Nee, geef ons dan maar liever het visueel uiterst aantrekkelijke Kanonenfieber dat de oorlogen van de Pruisen uit de vergeethoek wil halen aan de hand van een klank en lichtspektakel waar pyro’s, een fantastische podium aankleding, hun eigen uniformen en dergelijke allemaal toe bijdragen. Dit Duitse gezelschap, onder leiding van mastermind Noise, die alles zelf doet op de albums van de band, staat voor een heel intense mix van melodic death en black metal en zet dit hier vol overtuiging neer.

*Foto’s: Machine Head*

Absolute topnaam op de affiche is natuurlijk Machine Head. We hadden dit Amerikaanse thrash / groove metal gezelschap vorige week laten passeren, maar waren nu getuige van een een heel krachtige set die men met de nodige pyro’s extra onder de aandacht brengt. We horen een enorme kracht, veel agressie in sound en vocals, en de bijhorende energieke gedrevenheid. Maar ons echt compleet omver blazen zit er toch niet in, of lagen onze verwachtingen te hoog? We hebben, hoe dan ook, wel genoten van de set van dit gezelschap, want we lieten de doom / stoner metal set van het Britse Green Lung volledig aan ons voorbij gaan. Een heel waardige afsluiter dus van deze editie van Motocultor Festival.

Ondertussen werden de data voor volgend jaar al bekend gemaakt: 13, 14, 15 en 16 augustus 2026. Ook de eerste bandnamen zijn ondertussen gekend: Slaughter To Prevail, Airbourne, Godsmack, Death Angel, Municipal Waste, Deafheaven, Frog Leap, Kittie, Soen, Steve ‘n’ Seagulls, Vader, Witch Club Satan, 200 Stab Wounds, Master Boot Record, Monkeys On Mars, en Signs Of The Swarm. We kunnen weeral gaan plannen voor de 2026 editie van Motocultor Festival.

Met dank aan Angéla Dufin en het complete team bij Motocultor Festival.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.