Motocultor Festival @ festivalterrein, Carhaix, Frankrijk.

***Noot van de redactie: Motocultor Festival in het Franse Carhaix is een vierdaags evenement met vier podia. Het spreekt voor zich dat één persoon niet alle bands kan meemaken, want telkens overlappen twee podia elkaar. Vandaar dat je hier een impressie te zien en te lezen krijgt van hoe wij dit jaar Motocultor Festival hebben beleefd.***

Kan het nog wat warmer? Jawel hoor, we kregen er nog een extra graadje bij op zaterdag, dag drie van Motocultor Festival, editie 2025. Toch blijven we van zoveel mogelijk bands iets mee pikken.

*Foto’s: Hürlement*

Het Franse Hürlement, uit de buurt van Parijs, mag openen en doet dit aan de hand van heel traditioneel klinkende heavy metal dat men best wel enthousiast weet te brengen. Toch horen we te veel clichés langskomen zodat het geheel ons maar matig weet te boeien.

*Foto’s: Traquenard*

Idem dito eigenlijk voor de heavy metal / thrash metal sound die het eveneens Franse Traquenard brengt. Ook de “foute” kledij spreekt niet in hun voordeel en dit wordt nog een band die we toevoegen aan ons “dertien in een dozijn lijstje”.

*Foto’s: Triskill*

Triskill dan maar? En ja, dit eveneens Franse gezelschap weet ons wel te boeien en best wel aangenaam te verrassen met hun op Bretoense leest geschoolde folk / rock sound. Het gezelschap komt muzikaal best wel goed over en weet al vlug een heel pak kijklustigen aan te zetten tot dansen. We geloven dat men deze dans een an-dro noemt.

*Foto’s: Hexecutor*

Nog meer Frans geweld krijgen we dan weer van Hexecutor die voor ene mix van speed metal en (blackened) heavy metal tekent. Opnieuw niet echt slecht, maar opnieuw horen we te veel clichés langskomen die ervoor zorgen dat we ook dit gezelschap snel zullen vergeten.

*Foto’s: All For Metal*

Het is een beetje met een bang hartje dat we dan All For Metal tot ons nemen. Maar … wat blijkt? Dit gezelschap zorgt inderdaad voor een pak clichés, maar brengt die enorm gedreven en enthousiast. Het geheel klinkt enorm aanstekelijk en gitariste Jessie heeft er overduidelijk enorm veel zin in. Samen met de twee vocalisten verzorgt zij dan ook het meeste show op het podium. Wie wil mee brullen, kan dit heel vlot bij dit gezelschap, zodat een mooie interactie tussen band en overduidelijk genietend publiek ontstaat.

*Foto’s: Aggressive Agricultor*

We pikken de cliché draad verder op voor de heavy metal sound van Aggressive Agriculture die “de boerderij” als thema uitspeelt. Zo zijn de heren ook wel aangekleed en worden wat groenten uitgedeeld aan het publiek. Maar hun heavy metal sound zal ons alvast ook niet zo lang bijblijven zodat we toch grotendeels op onze honger blijven zitten.

*Foto’s: Hiraes*

Die werd voor een deeltje gestild door het Duitse Hiraes, een melodic death metal rond frontvrouw Britta Görtz die de meeste aandacht naar zich toe trekt zonder dat de begeleidende muzikanten daar veel moeten voor onderdoen. We kregen immers een heel energieke en gedreven set te verwerken. En dat zonder hun vaste drummer die zijn pols had gebroken en hier adequaat werd vervangen door Skeletal Remains drummer Ruston Grosse. Meteen een heel knappe set die ons weer compleet bij de les riep.

*Foto’s: Ni*

Het Franse experimental progressive metal gezelschap Ni zorgt voor veel technisch vernuft, althans dat denken we zo. Maar ons echt diep raken doet het gezelschap helaas niet ondanks de hier tentoongestelde spectaculaire wendingen in tempo en ritme. Dat het geheel ook zo goed als compleet instrumentaal is, is ook al een moeilijk gegeven voor ons.

*Foto’s: Loudblast*

Nee, geef ons dan maar veel liever de complexloze death metal sound van het eveneens Franse Loudblast. De band laat zich aankondigen door middel van Ozzy’s ‘Crazy Train’ en eert de man extra met hun T-shirts. Voor de rest blijft het geheel energiek en krachtig klinken, maar met toch te weinig verrassingen om van een echt geslaagde set te spreken.

*Foto’s: Johnnie Carwash*

De eerder rustige pop rock van het Franse Johnnie Carwash vinden we zelfs wat kinderachtig overkomend en doet ons maar heel weinig, om niet te zeggen niets. Het is een band die we zomaar zouden vergeten als we het over deze editie van Motocultor Festival hebben.

*Foto’s: Rendez-Vous*

We kijken dus uit naar beter, maar vinden niet echt onze gading bij Rendez-Vous, ook al een Frans ensemble, een post punk band uit de buurt van Parijs. Naar ons gevoel zorgt dit gezelschap voor een georkestreerde kakofonie aan geluiden. Met andere woorden: het is helemaal niet “our cup of tea”.

*Foto’s: Skeletal Remains*

We zijn dus maar wat blij met Skeletal Remains op de affiche. Dit Amerikaanse death metal gezelschap heeft er opnieuw een stevige lap op met hun brutaal en agressief klinkende krachtige sound. Helaas valt het na elk nummer wat stil, maar voor de rest kunnen we enkel maar goedkeurend knikken op de afgeleverde nummers zelf.

*Foto’s: Tenside*

Het Duitse metalcore gezelschap Tenside kon ons niet overtuigen op de planken tijdens de afgelopen editie van Alcatraz, en ook nu is dit niet echt een concert om in te lijsten. Goed, daar niet van, maar echt blijven hangen zal de band ook dit keer niet doen.

*Foto’s Poesie Zero*

Nog een Franse band die ons maar matig weet te overtuigen is Poesie Zero. Hun punk rock met een pak beats en wat metal gitaar klanken zweept het publiek wel enorm op, maar wij begrijpen te weinig van de taal van Molière om alles te doorgronden zodat een pak aan ons verloren gaat. Net dat gedeelte voor de pure ambiance zorgt, vermoeden we, want op muzikaal vlak blijven we stevig op onze honger zitten.

*Foto’s: Enforcer*

We lieten het Amerikaanse instrumentale post rock / post metal Pelican links liggen voor de mix van speed metal en heavy metal van het Zweedse Enforcer. Na de aankondiging middels ‘Diamonds And Rust’ (Judas Priest) krijgen we een bom van energie op het podium te zien. In al hun enthousiasme en gedrevenheid zorgt dit gezelschap voor een enorme dosis aanstekelijkheid die ervoor zorgt dat de massa die zich voor de “Suppositor Stage” bevindt moeiteloos overstag gaat en heel uitbundig te keer gaat. Als dan ook nog Black Sabbath’s ‘Die Young’ langskomt, betrappen wij onszelf op stevig headbangen en zelfs luchtgitaar spelen. Dit is zo’n set waarvoor we telkens opnieuw naar metal concerten willen gaan kijken en luisteren.

*Foto’s: Enslaved*

Spijtig voor het Duitse hardcore gezelschap Slope, maar we hadden reeds vooraf het Noorse Enslaved aangeduid als een “msut see” band. En we werden op onze wenken bediend door dit ensemble dat hier voor ene prachtige mix van progressief black metal en Viking metal kiest. Wie zijn een pak vakmanschap op het podium, maar ook een band die energiek en enthousiast te keer gaat en ons opnieuw een pak kippenvelmomenten bezorgt dankzij hun toch wel veelzijdige sound met soms best verrassende wendingen in tempo, ritme en kracht.

*Foto’s: Paleface Swiss*

Nog een band die we compleet aan ons lieten voorbijgaan was Deense MØL dat voor een mix van post black metal en shoegaze kiest. Het Zwitserse Paleface Swiss is niet zo klokvast zoals algemeen wordt aangenomen over Zwitserland, want de band begon wat later aan een verpulverende raid dan aangekondigd. Inderdaad, dit deathcore gezelschap zorgt voor een pak verbetenheid die ze energiek, gedreven en enthousiast over de menigte kapten. Zelf kenden we de band niet zo goed, maar het publiek waarschijnlijk wel, want dat gaat massaal uit de bol bij zoveel energieke overgave en kracht. Voor ons dus een “ontdekking” om te koesteren.

*Foto’s: Les Wampas*

Net als vorige week mogen slechts een beperkt aantal fotografen aanwezig zijn bij Extreme. Is dit grootheidswaanzin of zo, want we horen een pak coverversies langskomen die nog niet aan de enkels reiken van de originele nummers. Intussen pikken we ook een heel stuk mee van de punk / punk rock van het Franse punk icoon Didier Wampas. Met zijn band, Les Wampas, zorgt hij voor onversneden punk rock ‘n’ roll die door een menigte massaal worden gesmaakt. Zelfs bij de bindteksten gaat het publiek compleet uit de bol. En dan moet Didier ook nog al zingend gaan crowdsurfen. Meteen de start voor een uitzinnig en waanzinnig feestje waar de Franse taal de voertaal is en waar wij, van MUSIKA, niet alles echt weten te doorgronden.

*Foto’s: Dark Angel*

Ook de post rock / post hardcore van het Japanse ensemble Envy lieten we aan ons voorbij gaan. We kiezen immers resoluut voor de thrash metal van het Amerikaanse Dark Angel. Dit gezelschap zorgt immers voor een set onversneden thrash metal die ze heel energiek en gedreven afleveren. Toch een minpuntje: we werden te vaak herinnerd aan het overlijden van gitarist Jim Durkin tussen de nummers in.

*Foto’s: Trivium*

Het Amerikaanse Snot – dat voor een mix staat van nu metal, hardcore, punk en funk metal – lieten we vorige week al compleet passeren en ook nu kiezen we heel bewust voor het eveneens Amerikaanse Trivium. Dit gezelschap rond vocalist en gitarist Matt Heafy glipte reeds een paar jaar onder onze radar door. We zijn door maar wat blij dat we de band nog eens live hebben kunnen meepikken. Matt weet perfect hoe een publiek naar zijn hand te zetten en doet dit dan ook vakkundig. Maar het is vooral hun sound die ons bekoort. Hun mix van o.a. heavy metal, thrash en progressive metal is een lust voor het oor en wordt krachtig en energiek gebracht. Als we even afdwalen richting merch denken we ook, vanuit de verte dus, Metallica’s ‘Master Of Puppets’ te horen langs komen.

*Foto’s: Batushka*

We weten eigenlijk vooraf wat we mogen en kunnen verwachten van het Poolse Batushka: een soort van black metal ritueel opgevoerd rond een kist daar mannen gehuld in een pij die er eigenlijk compleet statisch bij staan. En toch laten we ons opnieuw meevoeren op hun donkere en dreigende muzikale trip. We genieten en beseffen zo maar half dat we zo ook de set van het Zweedse Cult Of Luna aan ons laten passeren. Na de onderdompeling in het gitzwarte duistere geweld van Batushka houden we het die dag voor gezien. Geen Kap Bambino, noch Krav Boca meer voor ons.

Met dank aan Angéla Dufin en het complete team bij Motocultor Festival.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.