***Noot van de redactie: Een echt verslag kunnen we dit niet noemen, maar eerder een impressie van wat door velen beschouwd wordt als het “gezelligste metal festival van België”. We lopen immers van het ene podium naar het andere, en proberen zoveel mogelijk mee te pikken. Maar echt lang blijven genieten van een bepaalde kunnen we helaas niet, want daarvoor zijn we met te weinig journalisten aanwezig. Foto’s hebben wij, van MUSIKA, dan weer wel in overvloed. Hopelijk helpen die u ook om een beeld te krijgen van deze editie van Alcatraz.***

*Foto’s: Magic Kingdom / Tenside*

Magic Kingdom is een Belgische band rond gitaarvirtuoos Dushan Petrossi, bekend van Iron Mask. Ze spelen symphonic power metal in de stijl van Rhapsody of Fire, Stratovarius en early Helloween. De band bracht vier studioalbums uit, waaronder ‘MetAlmighty’ (2019). Verwacht razendsnelle solo’s, bombastische orkestraties, fantasy-thema’s en hoge vocalen. Magic Kingdom brengt epische verhaallijnen tot leven met technische precisie en bombast. Een must voor fans van melodieuze grandeur en heroïsche metal.

Tenside is een Duitse modern metalband die invloeden uit metalcore, groove metal en melodische deathmetal combineert. Ze staan bekend om hun energieke liveoptredens en hun strakke, meeslepende nummers. Albums als ‘Convergence’ (2017) en ‘Come Alive Dying’ (2023) tonen hun internationale ambitie en verfijnde sound.

*Foto’s: Signs Of Algrithm / Primal Creation*

De Belgische band Signs Of Algorithm brengt een moderne mix van metalcore en deathcore, met invloeden uit djent, tech en elektronische muziek. Opgericht in 2010, hebben ze zich stevig gevestigd in de Benelux-scene dankzij hun brute sound en energieke liveshows. Ze brachten meerdere ep’s en albums uit, waaronder ‘Harbinger’ (2015). Hun muziek is agressief maar strak geproducet, met breakdowns, syncopische riffs en diepe grunts. Live zetten ze alles op scherp — pure energie, visuele impact en knaldrang. Een Belgische trots op weg naar internationale erkenning.

Het Belgische thrash metal gezelschap Primal Creation brengt een moderne, technische benadering van het genre, met scherpe riffs, sociaal bewuste teksten en veel energie. Sinds hun debuut ‘Demockracy’ (2017) hebben ze indruk gemaakt in de Benelux en daarbuiten. Live staan ze garant voor intensiteit en precisie.

*Foto’s: Myrath / Between The Buried And Me*

Myrath uit Tunesië brengt een unieke mix van oriental progressive metal, waarin westerse metal verweven zit met traditionele Arabische muziek. Ze combineren virtuoze gitaren met percussie, orkestraties en zang in zowel Engels als Arabisch. Sinds hun oprichting in 2001 brachten ze vijf studioalbums uit, waarvan Shehili (2019) het meest internationaal succesvolle is. Myrath creëert live een sprookjesachtige sfeer met een oosters tintje en theatrale visuals. Hun muziek is tegelijk krachtig en exotisch — perfect voor wie houdt van originaliteit binnen het metalgenre.

De Amerikaanse band Between The Buried And Me is een van de meest invloedrijke namen in de progressieve metalcore / progmetal. Hun stijl wisselt moeiteloos tussen brute deathcore-achtige passages, jazzintermezzo’s en bombastische progsecties. Conceptalbums als ‘Colors’ (2007) en ‘The Parallax II’ (2012) gelden als meesterwerken binnen het genre.

*Foto’s: Mammoth Grinder / Knife*

Mammoth Grinder uit Texas mengt death metal met d-beat, punk en sludge, en brengt een geluid dat ruig, vuil en compromisloos is. Hun stijl is zwaar beïnvloed door crustpunk en bands als Discharge, maar gegoten in een extreme metalvorm. Ze brachten vier studioalbums uit, waaronder het beukende ‘Cosmic Crypt’ (2018). Mammoth Grinder balanceert op de grens van genres en levert rauwe, korte en verwoestende songs af. Live zijn ze intens en onvoorspelbaar — perfect voor fans van Napalm Death en Trap Them.

Knife combineert de energie van speed metal met punkattitude en blackened invloeden. Hun rauwe, ongepolijste sound en compromisloze optredens brengen een explosieve mix die teruggrijpt naar de extremen van de vroege metalgeschiedenis. Albums als ‘Heaven Into Dust’ (2023) onderstrepen hun agressieve stijl.

*Foto’s: Evergrey / Ne Obliviscaris*

Evergrey is al meer dan vijfentwintig jaar een vaste waarde in de progressieve power metal scene. De Zweden staan bekend om hun donkere thematiek, melancholische melodieën en indrukwekkende vocale prestaties van frontman Tom S. Englund. Ze brachten dertien studioalbums uit, waaronder het recente ‘A Heartless Portrait (The Orphean Testament)’ (2022). Hun sound is zwaar en melodieus, met thema’s rond verlies, eenzaamheid en innerlijke strijd. Evergrey weet een balans te vinden tussen technische complexiteit en emotionele diepgang, zowel op plaat als op het podium.

Ne Obliviscaris uit Australië brengt een unieke mix van extreme metal, progressieve structuren en klassieke vioolpartijen. Hun complexe composities combineren melodie, virtuositeit en brute kracht. Albums als ‘Citadel’ (2014) en ‘Urn’ (2017) hebben hen wereldwijd een cultstatus opgeleverd binnen de avant-garde metalscene.

*Foto’s: Baest / Vulture*

Baest is een Deense death metal band die sinds hun oprichting in 2015 razendsnel naam maakte in Europa. Ze brengen een eerbetoon aan old-school death metal, met invloeden van Bloodbath, Morbid Angel en Entombed. Ze brachten inmiddels vier studioalbums uit, met ‘Necro Sapiens’ (2021) en ‘Justitia’ (2023) als meest recente uitspattingen. Hun stijl is groovend, strak en rauw — een moderne knipoog naar het verleden. Live zijn ze energiek, intens en meedogenloos. Baest is jong geweld met ervaring en klasse.

Vulture uit Duitsland speelt high-speed heavy / speed metal, sterk beïnvloed door de vroege jaren tachtig. Hun scherpe riffs, hoge tempo’s en rauwe zang creëren een oldschool sfeer die doet denken aan Exciter en Razor. Met albums als ‘Ghastly Waves & Battered Graves’ (2019) en ‘Sentinels’ (2023) hebben ze hun reputatie stevig verankerd.

*Foto’s: Drowning Pool / Rivers Of Nihil*

Drowning Pool werd wereldberoemd door de post grunge / nu metal hit ‘Bodies’ in 2001. Hun stijl is een mix van alternative metal, hard rock en groove metal. Ze brachten sindsdien zes studioalbums uit, ondanks het verlies van originele zanger Dave Williams kort na hun doorbraak. Met elk album bewees de band dat ze blijven vechten, met als laatste wapenfeit ‘Strike A Nerve’ (2022). Live brengen ze moshpits, meebrulbare refreinen en een nostalgische vibe voor fans van begin 2000. Let the bodies hit the floor, en dat mag je letterlijk nemen.

De Amerikaanse progressieve death metal band Rivers Of Nihil staat bekend om hun technische virtuositeit en conceptuele aanpak. Hun doorbraakalbum ‘Where Owls Know My Name’ (2018) combineert brute deathmetal met jazz- en prog-elementen, inclusief saxofoonpartijen. ‘The Work’ (2021) liet een nog breder palet aan invloeden horen, van atmosferisch tot vernietigend zwaar.

*Foto’s: Psycroptic / Wytch Hazel*

Technische death metal band Psycroptic uit Tasmanië (Australië) staat bekend om hun razendsnelle riffs, complexe structuren en chirurgische precisie. Psycroptic werd opgericht in 1999 en bracht tot nu toe acht studioalbums uit, waarvan Divine Council (2022) de laatste is. Hun muziek vermijdt clichés als gore of satanisme en focust eerder op futuristische en filosofische thema’s. De band combineert brutaliteit met verfijning. Live levert Psycroptic pure technische dominantie af, met milliseconde-perfectie en een muur van geluid.

Het Britse Wytch Hazel brengt een unieke mix van klassieke hard rock, folk en NWOBHM, met thematisch vaak religieus geïnspireerde teksten. Hun sound wordt gekenmerkt door warme productie, melodieuze twin-gitaarpartijen en pakkende songwriting, zoals te horen op ‘IV: Sacrament’ (2023).

*Foto’s: Nailbomb / Vola*

Nailbomb was een kortstondig maar explosief industrial thrash / hardcore project van Max Cavalera (Sepultura/Soulfly) en Alex Newport (Fudge Tunnel) in de jaren 90. Ze brachten slechts één studioalbum uit (‘Point Blank’, 1994), maar dat werd meteen een cultklassieker. Met een mix van brute thrash, punk en industrial samples was Nailbomb zijn tijd vooruit. In 2017 bracht Max het materiaal opnieuw live op de planken via Soulfly plays Nailbomb. Op Alcatraz staat dit repertoire centraal: rauw, boos en keihard – zonder compromissen.

Het Deense Vola mengt progressieve metal met elektronische invloeden en pop gevoelige melodieën. Hun sound is gelaagd, sfeervol en toch stevig, waarbij de cleane zang van Asger Mygind een herkenbaar kenmerk vormt. Met albums als ‘Inmazes’ (2015), ‘Applause Of A Distant Crowd’ (2018) en ‘Witness’ (2021) hebben ze internationaal lof geoogst.

*Foto’s: Vader / Holy Mother*

Vader is de meest iconische death / thrash metal band uit Polen, opgericht in 1983. Ze waren de eerste extreme metalband uit Oost-Europa die internationale faam verwierf. Hun sound combineert brute death metal met de snelheid van thrash. Met twaalf studioalbums op hun naam, waaronder het razende ‘Solitude In Madness’ (2020), bewijst Vader dat ze nog steeds tot de top behoren. Live zijn ze een goed geoliede machine: strak, intens en onvermoeibaar. Perfect voor fans van Morbid Angel en Slayer.

Holy Mother is een Amerikaanse heavy / power metalband die sinds de jaren negentig actief is. Met krachtige vocalen, strakke riffs en melodieuze refreinen leveren ze energieke nummers die zowel klassieke als moderne metalliefhebbers aanspreken. Hun comeback album ‘Face This Burn’ (2021) bevestigde hun blijvende relevantie.

*Foto’s: Wolfmother / Caliban*

Wolfmother uit Australië blies in de jaren 2000 nieuw leven in de stoner / hardrock met een vintage feel. Hun titelloze debuutalbum uit 2005 was een bom van fuzzy riffs, psychedelische invloeden en Sabbath-achtige swagger. Ze brachten sindsdien vijf studioalbums uit, met ‘Rock Out’ (2024) als laatste toevoeging. De stem van Andrew Stockdale is even herkenbaar als hun retro sound. Wolfmother is pure rock-’n-roll energie met een vleugje seventies magie. Live zorgen ze voor een muur van geluid en een onversneden rocktrip.

Caliban is een Duitse metalcore band die sinds de late jaren ’90 actief is. Hun muziek combineert brute riffs en schreeuwzang met melodieuze refreinen, vaak voorzien van een emotionele lading. Met meer dan tien studioalbums, waaronder ‘Dystopia’ (2022), zijn ze uitgegroeid tot een vaste waarde in de Europese metalcore.

*Foto’s: Suffocation / Crypt Sermon*

Suffocation wordt vaak genoemd als een van de grondleggers van brutal en technical death metal. De band uit New York heeft sinds 1990 een verpletterende reputatie opgebouwd met een stijl vol blastbeats, complexe ritmes en diepe grunts. Ze brachten negen studioalbums uit, waaronder het recente ‘Hymns From The Apocrypha’ (2023). Hun debuut ‘Effigy Of the Forgotten’ wordt nog steeds gezien als een genreklassieker. Suffocation live is pure aanval — compromisloos, technisch indrukwekkend en fysiek veeleisend.

Crypt Sermon uit Philadelphia is gespecialiseerd in epische doom metal, sterk beïnvloed door grootheden als Candlemass en Solitude Aeturnus. Hun albums ‘Out Of The Garden’ (2015) en ‘The Ruins Of Fading Light’ (2019) bieden trage, zware riffs, grootse zangpartijen en een meeslepende, bijna sacrale sfeer.

*Foto’s: Doro / Fit For A King*

Doro Pesch is een levende legende binnen de classic heavy metal. Ze begon haar carrière in de jaren 80 met Warlock en heeft zich sindsdien gevestigd als de onbetwiste “Metal Queen”. In haar solocarrière bracht ze dertien studioalbums uit, met ‘Conqueress – Forever Strong And Proud’ (2023) als meest recente werk. Haar stijl is tijdloos: stevige riffs, krachtige vocalen en een onverwoestbare attitude. Doro is niet alleen een pionier voor vrouwen in metal, maar ook een van de meest geliefde live performers. Een optreden vol vuur, emotie en klassiekers.

Fit For A King, een Amerikaanse metalcore band brengt een agressieve maar melodische sound waarin breakdowns, pakkende refreinen en thematische diepgang samenkomen. Sinds hun debuut ‘Creation / Destruction’ (2013) hebben ze een trouwe fanbase opgebouwd. Albums als ‘Dark Skies’ (2018) en ‘The Hell We Create’ (2022) tonen hun vermogen om zware riffs en emotionele thema’s te combineren.

*Foto’s: The Black Dahlia Murder / The Night Eternal*

Het Amerikaanse The Black Dahlia Murder bracht de melodic death metal naar een nieuw niveau sinds hun oprichting in 2001. Hun stijl combineert razendsnelle riffs, blastbeats en technische perfectie met melodieuze leads. Ze brachten negen studioalbums uit, met ‘Verminous’ (2020) als voorlopig laatste. Na het tragische overlijden van zanger Trevor Strnad in 2022 bleef de band actief, met gitarist Brian Eschbach die de vocalen overnam. Hun optredens zijn intens, bruut en tegelijk melodisch verfijnd — een staalkaart van moderne death metal.

The Night Eternal uit Duitsland brengt traditionele heavy metal met een donkere, melancholische inslag. Denk aan een mix van NWOBHM-invloeden en een vleugje doom, waarbij melodieuze gitaarleads en pakkende zanglijnen centraal staan. Hun muziek spreekt fans van klassiek klinkende maar fris uitgevoerde metal direct aan.

*Foto’s: Helmet*

Helmet is een Amerikaanse alternatieve metalband rond gitarist / zanger Page Hamilton. Ze braken begin jaren negentig door met hun strakke, staccato riffs en kenmerkende mix van noise rock en metal. Het baanbrekende ‘Meantime’ (1992) zette hen op de kaart als pioniers van de post hardcore en alternatieve metalsound. Ondanks wisselende bezettingen blijft Helmet live en op plaat een krachtige, no-nonsense band.

*Foto’s: Candlemass / Nasty Savage*

Candlemass uit Zweden is dé grondlegger van de epic doom metal, een genre dat zware riffs en trage ritmes combineert met majestueuze zang. Hun debuutalbum ‘Epicus Doomicus Metallicus’ (1986) is een onbetwiste klassieker. De band bracht ondertussen dertien studioalbums uit, waarvan ‘Sweet Evil Sun’ (2022) het meest recente is. Doorheen de jaren wisselden zangers elkaar af, maar het karakteristieke geluid bleef overeind. Ze brengen logge metal vol tragiek, mystiek en kracht. Op het podium creëren ze een sfeer van melancholie en grandeur.

De Amerikaanse cultband Nasty Savage uit Florida vermengt klassieke heavy metal met de theatrale en soms bizarre performance van zanger Nasty Ronnie. In de jaren tachtig stonden ze bekend om hun mix van technische riffs, energieke shows en Ronnie’s podiumcapriolen. Albums als ‘Nasty Savage’ (1985) en ‘Indulgence’ (1987) zijn geliefd onder oldschool metalfans.

*Foto’s: Avatar / Leprous*

Avatar is een Zweedse groove metal / avant-garde metal band die bekendstaat om hun theatrale live shows en circusachtige visuals. De band, geleid door de charismatische Johannes Eckerström, mixt brute riffs met melodieuze refreinen en een excentrieke stijl. Sinds hun debuut in 2006 brachten ze negen studioalbums uit, waaronder ‘Hunter Gatherer’ (2020) en ‘Dance Devil Dance’ (2023). Hun muzikale evolutie loopt van death metal naar een meer groove-georiënteerde aanpak met invloeden uit industrial en hard rock. Live is Avatar een belevenis: bruut, bizar en meeslepend in één.

Leprous, uit Noorwegen, staat bekend om hun vooruitstrevende, emotioneel geladen progressieve metal. Ooit begonnen als begeleidingsband van Ihsahn (Emperor) ontwikkelden ze een geheel eigen stijl, waarin complexe structuren, subtiele elektronica en de krachtige, expressieve zang van Einar Solberg centraal staan. Albums als ‘Malina’ (2017), ‘Pitfalls’ (2019) en ‘Aphelion’ (2021) tonen hun vermogen om technisch meesterschap te combineren met kwetsbare emoties.

*Foto’s: Obituary / Whiplash*

Als een van de oorspronkelijke pioniers van de death metal uit Florida, staat Obituary al sinds de late jaren tachtig garant voor logge riffs, gorgelende vocalen en pure old-school kracht. Hun stijl is minder technisch dan veel genregenoten, maar net daardoor zo herkenbaar: groove boven alles. Ze brachten elf studioalbums uit, met ‘Dying Of Everything’ (2023) als laatste krachttoer. Klassiekers als ‘Slowly We Rot’ en ‘Cause Of Death’ zijn van onschatbare waarde binnen de deathmetalcanon. Live is Obituary een tank: traag, vernietigend, onverbiddelijk.

Whiplash is een Amerikaanse thrash metal band uit New Jersey, opgericht in de vroege jaren tachtig. Hun snelle, agressieve stijl en rauwe productie maakten hen tot cultfavorieten binnen de oldschool thrashscene. Het debuut ‘Power And Pain’ (1986) wordt nog steeds beschouwd als een klassieker, met compromisloze riffs en pure headbangenergie.

Met speciale dank aan de organisatie en de volledige crew van het Alcatraz festival.

Tekst: Andy Maelstaf.

Foto’s: Erwin Poppe, Andy Maelstaf, Luc Ghyselen.