***Noot van de redactie: Een echt verslag kunnen we dit niet noemen, maar eerder een impressie van wat door velen beschouwd wordt als het “gezelligste metal festival van België”. We lopen immers van het ene podium naar het andere, en proberen zoveel mogelijk mee te pikken. Maar echt lang blijven genieten van een bepaalde kunnen we helaas niet, want daarvoor zijn we met te weinig journalisten aanwezig. Gelukkig is er Erik op zondag die voor meer “echte verslagen” heeft gezorgd. Foto’s hebben wij, van MUSIKA, dan weer wel in overvloed. Hopelijk helpen die u ook om een beeld te krijgen van deze editie van Alcatraz.***

Metalheads zijn sowieso het meest sympathieke publiek, dat ondervonden we als all-round muziekliefhebber meermaals. De media spenderen wat het genre betreft wellicht het meeste aandacht aan een festival als Graspop Metal Meeting, volledig onterecht is dat niet. Maar in Kortrijk gaat al vele jaren Alcatraz Hard Rock & Metal Festival door. Een driedaags – met de pré avond eigenlijk vier dagen- gebeuren waar gezelligheid, verbroedering en moshen tot crowdsurfende feestjes bouwen de toon aangeeft. (EvD)

*Foto’s: Majestica / Whatever It Takes*

We starten de dag met Majestica. Deze Zweedse power metal band werd opgericht in 2000. Ze worden beïnvloed door soundtrackgerichte films als The Lord of the Rings en bands als Helloween met Michael Kiske en Rhapsody of Fire. En dat is ook te merken, het bombastische staat voorop. Maar ook de fantasie wordt geprikkeld. Hoewel de hoge stem van zanger Tommy Johansson ons wel kon bekoren, waren we eerder onder de indruk van de instrumentale inbreng. En dan vooral die meesterlijke riffs die lekker door je vel klieven als botte bijlen. Origineel is het allemaal niet, maar binnen het power metal genre zijn deze Zweedse band een aanrader, voor wie ze nog nooit heeft live gezien: de epische power metal van Majestica is en blijft aanstekelijk. Dat bewezen ze in het verleden en ook met hun nieuwste worp ‘Power Train’. Maar zetten ze op een vuurkrachtige wijze ook live in de verf. (EvD)

Alcatraz denkt breed, dus mag hardcore ook een kans krijgen. Hoewel de Whatever It Takes, die al twintig jaar aan de weg timmeren, in dat hoekje wordt geduwd kun je hen bezwaarlijk doorsnee hardcore noemen. Dat merkten we ook een goed gevulde “Helldorado”. Uiteraard zijn er songs waar het genre naar boven komt, maar eerder zouden we hen in het hoekje Hatebreed onderbrengen. Een band die zowel de hardcore als de metalfan aanspreekt. De band stampt graag tegen heilig huisjes, wat in hardcore kringen voortdurend gebeurd, en duwt dat gaspedaal compleet in waardoor een wervelend feest ontstaat. Je ziet ook dat op dat podium vrienden voor het leven staan te soleren, ze vullen elkaar blindelings aan en dat heeft dus ook zijn uitwerking op het publiek. Met een broek vol goesting stonden de heren op het podium, vanaf de eerste noot grepen ze hun publiek bij de lurven en lieten niet meer los tot niemand mee stil stond. Menig moshpits en enkele crowdsurfers was het gevolg. Whatever It Takes ging tekeer als een stormram, en als een jonge knaap ook op het podium mocht staan om zijn spot in de schijnwerpers op te eisen? Dan was het hek compleet van de Dam. In een interview naderhand vertelde de sympathieke frontman ons dat Whatever It Takes één grote familie is, die elkander in moeilijke en gemakkelijke tijden ondersteund zowel privé als in hun muziek. Met die boodschap willen ze ook hun publiek bereiken tot inspireren. En dat was in “Helldorado” alvast met brio gelukt.

*Foto’s: Avulsed / Promise Down*

Net als de vorige dagen moet ik noodgedwongen – Lees: als je foto’s wil van een band bij “La Morgue” moet jet er op de eerste rij gaan staan en kan je niet meer echt gaan genieten bij de “swamp” tent, want die staat meestal al overvol. – alle bands die in de “swamp” tent actief zijn, links laten liggen en dat soms met heel veel pijn in het hart. Dus nee, ik heb niets gezien of gehoord van de death metal die door het Spaanse Avulsed werd afgeleverd. (LG)

Promise Down is een into-your-face metal band die goed heeft geluisterd naar een Motorhead. Ze stralen diezelfde intensiteit, energie en loudness uit . En voegen daar een opvallend donker kantje aan toe. Vorig jaar zagen we hen nog optreden op Plutofest en waren danig onder de indruk van de bommetjes energie die over ons hoofd vloog. In “La Morgue” bracht Promise Down een ijzersterke set, zonder al te veel franjes. Gewoon rechttoe rechtaan en spijkerhard als een losgeslagen horde olifanten in een porseleinwinkel. Zo ging de band tekeer in de tent. En daarop reageerden sommige met lekker crowdsurfen, een mosh en een stagedive actie. Als een rode lap op den stier, gooide de band er nog wat meer energiebommen tegenaan, waarna het dak er compleet afvlieg. In het spoor van Lemmy en Motorhead, daar kom je een band als Promise Down zeker tegen. (EvD)

*Foto’s: Flotsam And Jetsam / Bark*

Het Amerikaanse Flotsam And Jetsam mogen we gerust als oudgedienden beschouwen: de band is actief sinds 1984 en kent, onder andere namen dan wel, ook een kleine voorgeschiedenis die terug gaat tot 1981. Vocalist Eric A.K. Is er zo goed als alle tijd bij gebleven en ook gitarist Michael Gilbert is al heel wat jaartjes actief in de band. Flotsam And Jetsam zweeft ergens tussen thrash metal en power metal in, maar doet dit wel met heel veel klasse. Tijdens live concerten ontgoochelde de band nog nooit en ook nu weer was het genieten geblazen, zowel van de sound als van het visuele op het podium. Flotsam And Jetsam bewijst dat er nog niet echt sleet op de formule zit. (LG)

Over een optreden van de Antwerpse formatie Bark schreven we ooit “blaffende honden bijten wel”. We kunnen na een etmaal keer dit te hebben meegemaakt getuigen: “blaffende honden bijten nog steeds”. Een ondoordringbare muur aan gitaren, wat een topmuzikanten staan daar toch op dat podium, en een bulderende zanger. Een zeer sympathiek heerschap in de dagelijkse omvang die man. Hij grijpt het publiek bij de kraag en bijt hen haast des strot af. We hebben al enkele keren op die rollercoaster Bark plaats genomen, maar ook nu werden we compleet murw geslagen van de eerste seconde tot de laatste uppercut. Een band die live nooit ontgoocheld. Wat een wervelstorm!! (EvD)

*Foto’s: Pestilence / Cult Of Scarecrow*

Het Nederlandse (progressive) death metal gezelschap van Pestilence is de volgende band die we in de “swamp” tent hebben moeten missen, want opnieuw kies ik, net als vele anderen, voor “La Morgue” van wat achteraf gezien een schitterend concert zou worden. (LG)

De uit Zele afkomstige Cult Of Scarecrow bestaat uit doorwinterde topmuzikanten, die al heel wat diverse waters hebben doorzwommen. We volgen de band al vanaf het begin, hadden enkele fijne interviews met hen, en zagen hen al enkele keren live. Het meest opvallende is het melodieuze kantje met een hoekje af, en het publiek onderdompelen in een ‘doom’ sfeertje, waar we ons wel kunnen in vinden. Iedere inbreng is belangrijk, de imposante stem van hun zanger raakt menig snaren. Maar het meest opmerkelijk vonden we de diep snijdende gitaar solo’s die klieven doorheen het vege lijf. Cult Of Scarecrow is zo een band die graag buiten zijn comfortzone treedt en het avontuur opzoekt. En komt daar door het combineren van tonnen ervaring, met een speelsheid als jonge wolven in het vak, goed mee weg. Ook nu op Alcatraz kregen ze daardoor de handen moeiteloos op elkaar. (EvD)

*Foto’s: D-A-D / Congress*

Het Deense D-A-D mag zijn mix van hard rock en metal op het grote “prison” podium neer zetten. Ze doen dit vak bekwaam en kennen uiteraard al kneepjes van het vak, ze zijn immers reeds actief sinds 1983. Toch kan de band me niet echt overtuigen. Het zit allemaal goed in elkaar, maar ik mis de vonk die van een “oké” concert een goed concert maakt. Nee, hier wordt ik persoonlijk niet echt “wild” van. Geef me dan maar liever de enorme agressieve kracht die het Belgische Congress neer zet op “Helldorado”. Dit hardcore gezelschap lijkt aan een tweede jeugd te zijn begonnen en zorgt voor messcherpe riffs die ook voldoende melodie bevatten om me echt te overtuigen. Voeg daarbij een energieke podium attitude en je verkrijgt een set die menig hardcore liefhebber weet te waarderen. (LG)

*Foto’s: Gaerea / Cobracide*

Zelf had ik heel graag iets meegepikt van Gaerea, een gemaskerd (post) black metal gezelschap uit Portugal, maar de “plicht” roept me opnieuw richting “La Morgue”. (LG)

Na een fijne babbel met de frontman van Whatever it Takes bleven we hangen in “La Morgue” voor het West-Vlaamse Cobracide. ”Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash / death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken”. Dat schreven we over hun optreden in 2022 in Asgaard (Gent-Brugge). In “La Morgue” zagen en hoorden we een band die duidelijk is gegroeid in zijn kunnen. Volwassener geworden dompelen ze ons onder in een duister badje van snelle thrash die aan de ribben bleef kleven. De gensters vlogen naar alle kanten. Een bijzonder strakke set, binnen een opvallende donkere intensieve wolk die over de hoofden waaide. Dat schotelde Cobracide ons voor, en het smaakt naar meer. (EvD)

*Foto’s: Forbidden / Gutalax*

Het Amerikaanse Forbidden zort er dan voor dat thrash metal fanaten volledig aan hun trekken komen bij het hoofdpodium. De band geeft er een heel stevige lap op. Energiek en gedreven krijgen we track na track te horen die voor een stevige adrenaline stoor zorgt. Zonder dat ik mezelf bij de grootste thrash fanaten reken, moet ik hier ruiterlijk toegeven dat dit me echt wel bekoort. Geen “absolute top”, daar niet van, maar wel heel knap gebrachte thrash metal, moet voldoende agressie, die een tijdlang blijft nazinderen. (LG)

Het moet er niet altijd even serieus aan toegaan. Gutalax zorgde met een grindcore gerelateerde set voor een dosis humor op het podium. Daar horen wat attributen bij als opblaas bandjes en bandleden in een soort hazmatpakken ook bij. “Dansende eekhoorns” en man (of vrouw) in hanenpak zagen we ook passeren. Teksten waarvan we de inhoud amper begrepen, werden door de microfoon gebruld. Losgeslagen gekken leken deze heren van Gutalax. En toch, binnen die spervuur een feestelijke absurditeit herkennen we top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Een wervelend feest bouwen, met niet één maar meerdere hoeken af. En daar kan toch nooit iets mis mee zijn? Dolle pret dus, met Gutalax, die de somberheid van het dagelijkse leven even deden vergeten. (EvD)

*Foto’s: Pig Destroyer / Devastation*

Pig Destroyer is een Amerikaanse grindcore band, opgericht in 1997 in Alexandria, Virginia. De band ging wild tekeer op dat podium, al gauw zorgde dit voor een publiek dat als losgeslagen wilden op de uitnodiging inging. Pig Destroyer houdt blijkbaar van snelheid, want in een razend tempo vuurden ze de ene vuurpijl na de andere op. Maar toch merkten we binnen die chaos aan mokerslagen, een melodieuze kantje dat ons evengoed kon bekoren. De “swamp” stage stond op zijn grondvesten te daveren, en meer hadden we niet nodig om te worden overtuigd van deze Amerikaanse stormram. (EvD)

We willen u besparen hoeveel verschillende bands er wel de naam Devastation gebruikt hebben of nog steeds gebruiken. Het Belgische kwartet met die naam zorgt hier voor een stevige set die een mix vormt van vooral thrash metal met wat black metal invloeden. De heren zorgen voor een goed geheel zonder dat ze ons compleet weten te overdonderen. Toch zal dit concert veel minder lang blijven “plakken” dan wat de vorige bands reeds afleverden op “La Morgue”. (LG)

*Foto’s: Fear Factory / Dope*

Het Amerikaanse Fear Factory kiest muzikaal voor ene mix van groove metal en industrial. De band, opgestart in 1990, kende ook reeds heel wat jaartjes van inactiviteit, maar bewijst sinds 2020 dat er terug rekening let hen moet gehouden worden. Dat zetten de heren hier nogmaals extra in de verf op het grote” prison” podium. Ik wordt al vlug meegevoerd op hun groovende sound en zie een enorm pak liefhebbers genieten. Missie geslaagd zou ik stellen voor dit gezelschap. (LG)

We citeren even uit de biografie op de website van Alcatraz: “Industrial metal scheerde hoge toppen in de jaren 90 toen ook Dope zijn eerste stappen zette. Het Amerikaanse vijftal pakte het weliswaar iets anders aan, en versmolt invloeden van heavy metal met het geluid van industrial rock-acts zoals Ministry en Skinny Puppy. Zowel ‘Felons And Revolutionaries’, ‘Life’ (met de hit ‘Die MF Die’) als ‘American Apathy’ scoorden in de charts. ‘Blood Money Part Zer0’ is de titel van hun jongste plaat, waarbij de Zer0 knipoogt naar het werk dat Edsel als Xer0 levert bij Static-X.’’ Dope gaat tekeer als een horde wilde honden die elk moment hun publiek zullen verscheuren. Razende riffs, grauwe vocalen en verpulverend uithalen vormen de rode draad, waardoor het aanvoelt alsof je hard en meedogenloos tegen de geluidsmuur wordt gekwakt. ‘’Boos en vol middenvingers’’ zo omschrijft frontman Edsel de band Dope. En dat bleek absoluut niet ver gezocht, integendeel zelfs! Maar toch presenteert de band links en rechts een potje humor en zelfrelativering op een dienblaadje. Een zalfje tegen het bloeden wellicht? Maar dat zorgt dan weer voor een feestelijke stemming, waarbij tegen de schenen van de maatschappij mag worden geschopt. (EvD)

*Foto’s: Tsjuder / Terrifier*

Voor zwartgeblakerd geweld moet je opnieuw naar de “swamp” tent waar het Noorse Tsjuder zijn duivels mag ontbinden. Zelf stapte ik, noodgedwongen, opnieuw “La Morgue” binnen voor Terrifier, een Canadese thrash metal band die enorm gedreven, enthousiast en heel energiek van leer trok. Vooral frontman Chase Thibodeau had er erg veel zin in. Brutaliteit, kracht en een dosis agressie vormen de gekende ingrediënten van hun sound die ze vlekkeloos tot leven brengen. Ik vermoed dan ook dat de band een aantal extra zieltjes zal gewonnen hebben na deze doortocht op Alcatraz. (LG)

*Foto’s: Kerry King / Downset*

Wie Kerry King denkt, denkt prompt aan Slayer. “Prison” stond dan ook overvol. En toch is dit project van de klasse gitarist iets heel anders dan Slayer, en dan ook weer niet. De schaduw van zijn voormalige band blijft zeker boven de hoofden hangen. Want de band kreeg de meeste handen op elkaar met Slayer songs als ‘Disciple’ en Raining Blood’. Maar toch murwde Kerry, en zijn overijverige frontman, zich in allerlei bochten om te bewijzen dat dit niet helemaal zo was. Met eigen materiaal probeerden de heren het tij wat te keren. Een spervuur aan gitaren – hoe kan het anders met zo een imposant gitarist – en charismatische frontman deden een groot deel van het publiek uit de hand eten. Maar wie stond te wachten “op iets nieuw en anders dan Slayer” kwam een beetje bedrogen uit. Wij bleven daardoor ook wat op onze honger zitten, en hadden eveneens op een iets meer avontuurlijke aanpak gehoopt. (EvD)

De Amerikaanse band Downset combineert invloeden van rap, funk, hardcore punk en metal met sociaal bewuste teksten. Tegen elk heilig huisje stampen, al dan niet met de middelvinger in de lucht, vormt een rode draad. Downset spuwt vanaf ‘Empower’ en ‘fire’ zijn gal uit, en gaat tekeer als een bende losgeslagen honden op het podium. Een puur hardcore concert, zonder om te kijken, boden ze ons aan. Hoogtepunten vormen ‘Against The Spirits’ en ‘Shock The System’ waarbij ze lekker tegen die heilige huisjes stampen tot deze verpulverd zijn. Zo hoort dat gewoon. Hardcore met een boodschap? Het is al zoveel voorgedaan, maar het raakt ons telkens opnieuw tot het diepste van onze genen. Daardoor trok ook Downset ons compleet over de streep. (EvD)

*Foto’s: Borknagar / Slaughter Messiah*

Nog een band waar ik eigenlijk naar uitkeek en die ik links heb moeten laten liggen wegens andere verplichtingen is Borknagar. De mix van black metal met Viking metal en progressive metal weet me keer op keer enorm te boeien, maar helaas dus. (LG)

In “La Morgue” werd het tijd voor de “donkere Belgische acts”, de eerste in de rij was Slaughter Messiah. De mix van snelle blackened thrash greep al bij de eerste noot bij de keel, spoedig werden we meegesleurd naar de diepste krochten van de Hel. De thrash invloeden zorgden voor wat meer “melodie” binnen die duistere brij. De snelle mokerslagen die je ziel verpulveren, volgden elkander in een razend snel tempo op. Wat hen zo’n leuke groep maakte om naar te kijken, was dat ze geen concessies deden aan hun old school-aanpak: geen te al te theatrale aanpak of uitgebreide decorontwerpen en weinig interactie met het publiek. De fans knikken, als onder hypnose gebracht, gewoon ritmisch mee. Een eerste confrontatie met onze innerlijke demonen was bij deze een feit, er zouden er nog een paar volgen vandaag in deze “La Morgue”. (EvD)

*Foto’s: Michael Schenker / Prong*

Michael Schenker was, lang geleden, voor velen een echte gitaarheld. De “oudere” hard rock en metal liefhebbers onder ons, koesteren allen zijn dagen bij UFO en zijn stappen die hij dan zette als MSG. Ook ik was steevast onder de indruk van zijn “oudere” werken en dan zeker van zijn wervelende solo’s die hij neer heeft gezet bij UFO. Het zijn vandaag die nummers die hij hier opnieuw brengt, maar toch heb ik de indruk dat het speelse ontbreekt. Ik mis de pit die bijvoorbeeld op het dynamische live album van UFO, ‘Strangers In The Night’, wel te horen is. Nu blijven nummers als ‘Natural Thing’, ‘Only You Can Rock Me’, ‘Doctor Doctor’ of ‘Mother Mary’ natuurlijk pareltjes in het (sub)genre, maar dat iets extra’s die men er indertijd aan toevoegde, ontbreekt jammer genoeg wel dit keer. Althans dat is mijn opinie. (LG)

Een van de grotere bands op de affiche van zondag was zeker Prong. Dat was ook te merken aan de uitgebreide opkomst aan Helldorado stage. Prong is een Amerikaanse heavy metal band, opgericht in 1986 in New York City. De band wordt geleid door gitarist / zanger Tommy Victor, het enige constante lid van Prong. Tot op heden hebben ze dertien studioalbums, één livealbum, vier ep’s, één dvd en één remixalbum uitgebracht. De band heeft een trouwe fan base uitgebouwd, en brengt een spervuur een vlijmscherpe riffs waar geen speld valt tussen te krijgen. Tommy is naast een voortreffelijk zanger en gitarist ook een klasse entertainer. Hij betrekt zijn publiek dan ook voortdurend op de helse rit. Eens op die “Prong trein” gestapt, is geen weg terug meer mogelijk. Door hun jaren van dienst zou de band gewoon lekker op zijn lauweren kunnen rusten, maar dat doen ze dus totaal niet. Het verbinden van technisch hoogstaand vernuft met een enorme honger naar speelsheid, vormt de rode draad doorheen de volledig set. En net dit laatste trok ons het meest over de streep. Klasse! (EvD)

*Foto’s: Cult Of Luna / Alkerdeel*

Een mix van atmospheric post metal en sludge: dat is waar het Zweedse Cult Of Luna voor tekent. Ik zie dat de “swamp” tent al goed aan het vullen is terwijl ik met richting “La Morgue” begeef, want, inderdaad, ook dit gezelschap moet ik links laten liggen. Niet dat ik het me beklaagd heb, want …. (LG)

Een tweede portie “voedsel voor de donkere zielen’’ bood Alkerdeel ons aan. De band maakt het naar goede gewoonte zijn publiek niet gemakkelijk. Binnen de chaotische donkere brij die ze aanbieden is het voor de doorsnee luisteraar soms een beetje zoeken naar enig melodie, maar net dit maakt hen zo een bijzondere band om te koesteren. We zagen velen vroegtijdig de tent verlaten, maar wie de confrontatie met deze “wall of noise” op zich liet afkomen, waaronder wijzelf, liepen verloren in de Helse gedachten die door ons hoofd suizen. Niet alleen de beleving was intens. Het groot aantal stagedivers en crowdsurfers, leken op een rituele wijze tekeer te gaan. “Geen voer voor tere zieltjes” schreven we over hun optreden in 2021 op Alcatraz. Dat laatste is anno 2025 nog steeds hetzelfde gebleven. Wat een confronterend concert wederom! (EvD)

*Foto’s: Dimmu Borgir / Static-X*

Het Noorse symphonic black metal combo Dimmu Borgir zorgt steeds opnieuw voor verbluffende shows. Het podium wordt keer op keer op een knappe manier aangekleed die perfect past bij de duistere klankkleur die de band weet weer te geven. Bombast en zwartgeblakerd metaal gaan steeds opnieuw hand in hand. De band begint wat later aan hun show wegens technische problemen, maar maakt dit meteen goed dankzij een uiterst wervelende performance die ons meteen bij het nekvel weet te grijpen. Vakmannen die perfect weten hoe ze een publiek moeten entertainen, dat is wat me telkens opnieuw bij blijft bij Dimmu Borgir. En het was dit keer niet anders. (LG)

Op zoek naar een beetje verlichting kwamen we bij Static-X terecht in “helldorado”. Hoewel je de band van geen lichtvoetige aanpak mag beschuldigen, integendeel zelfs. Met talloze videoschermen, sneeuweffecten, bubbels en gigantische Frankenstein-wezens verspreid over het hele decor. Plus een gitarist / frontman in maskerade met rode lichten als ogen. Zo kregen we een visuele spookachtig totaalbeleving voorgeschoteld. De optredens van de band worden steevast omschreven als een oprecht eerbetoon aan hun overleden frontman, Wayne Static. De gemaskerde zanger, “Xer0”, wordt geprezen om zijn optreden en om het in ere houden van Wayne’s nagedachtenis. Puur muzikaal komt wel licht aan het einde van de donkere tunnel, maar ook op dat vlak is de terugkeer naar het licht eerder beperkt. Static-X bood vooral een verbluffende set aan waarbij je ogen tekort kwam, en een sound die recht doorheen je hart boort. Een totaalbeleving waarbij dus alle zintuigen ten volle werden aangesproken. Wat een mokerslag! In elke kleur van de regenboog… (EvD)

*Foto’s: Emperor / Briqueville*

De Noorse artiest Ihsahn (Vegard Sverre Tveitan) is dit jaar niet van het podium weg te branden. Of het is met de band die zijn artiestennaam draagt, Ihsahn, of het is met Emperor. Met dat laatste ensemble zorgt hij op Alcatraz voor zijn visie op symphonic black metal in de “swamp”. Ik kies echter voor “La Morgue”. (LG)

De gemaskerde parade die daarop volgde in “La Morgue” bezorgde ons naar goede gewoonte weer eens koude rillingen. Briqueville doet niet aan bindteksten, of show effecten. Gewoonweg hun instrumenten en daarbij horende lichtshow voor zich laten spreken. Ook al wuiven ze wel eens naar hun fans, hoe lief toch… die lichtbundels, rood naar wit, voelen aan als een muur waar je tegenaan botst. Zo hard, luid en meedogenloos klinken de gitaren. Net zoals Alkerdeel voordien, moet je zo een optreden van Briqueville ondergaan om het echt te begrijpen. Hoewel we dit al meer dan een etmaal hebben beleefd , blijft zo een optreden van Briqueville een innerlijke confrontatie met je meest duistere demonen. Je krijgt daar als donkere ziel nooit genoeg van. Wat een ferme uppercut wederom! (EvD)

*Foto’s: Machine Head / Fu Manchu*

Dan toch maar het licht opzoeken? Eindelijk? Fu Manchu is een stoner rock band die door hun aanstekelijke aanpak je in elk geval met twee voetjes op de grond doet terecht komen. “Fu Manchu overdonderde, overweldigde met hun afwisselende stoner. Het publeik was uitbundig. Wat een riffs en salvo’s , wat een vuurkracht, die het genre zo mooi maken. Dit neigde naar de enige unieke Kyuss … Een oerknal van formaat dus!’’ schreven we over hun optreden op Desertfest vorig jaar. Ook op Alcatraz viel er geen speld tussen te krijgen. Ook al stond de tent half gevuld, dat had meer te maken met het overlappen met de ultieme headliner van deze festival dag, zijnde Machine Head. Het publiek reageerde uitbundig op de lekkere oplawaaien die de band hen verkocht. Met ‘hands of the zodiac’ wordt de toon al aangegeven. Een rollercoaster aan stoner riffs zorgen voor kippenvelmomenten, lekker headbangen en ook enkele crowdsurfers. De sfeer zit altijd goed bij Fu Manchu en ook op Alcatraz wist de band ons, en alle aanwezig, met lekkere songs als ‘Californa Crossing’, ‘Superbird’ tot ‘King Of The Road’ compleet murw te slaan. Helaas konden we niet lang blijven staan, want ook wij waren, net als duizenden anderen wellicht, naar Alcatraz afgezakt voor de headliner op “prison stage” …. (EvD)

Machine Head zette de “prison stage” in vuur en vlam vanaf de eerste ‘Imperium’ tot het bitter einde. De band had er duidelijk zin en spaarde geen moeite om het publiek te entertainen. Niet alleen maakten ze gebruik van hun duivelse riffs, en ontpopt de lekker rauw zingende frontman zich tot een ware entertainer. Enorme vuurballen, lichtflitsen en stagepyro maakten de sfeer nog intenser. Zelfs de nieuwe songs als ‘Unatoned’, ‘Øutsider’ en ‘Bønescraper’ gingen erin als zoete broodjes. Je kwam daadwerkelijk oren en ogen tekort, het publiek reageerde uitzinnig. Na vier dagen festival, leek iedereen nog voldoende energie over te hebben om nog een laatste keer compleet uit het dak te gaan. Ook de band zelf vuurde energiebommen op het publiek af. Aan kleppers geen gebrek. ‘Davidian’ volledig verlicht door een overdosis aan vuurwerk was daar een voorbeeld van. Eens op kruissnelheid bleef de band gewoon doorgaan, ook al was er een rustpunt wanneer Robb Flynn met een krop in de keel vertelde over zijn respect voor Ozzy. En op eerder intieme wijze vroeg om lichtjes aan te steken. Het zorgde voor een intiem en intens mooi moment van samenhorigheid. Waarna de registers weer compleet werden open gedraaid in een wervelende finale met als eindpunt de grote hit ‘Halo’. De ultieme kers op de taart van dit verbluffend sterk optreden, maar ook van een magische dag vertoeven in de gevangenis van Kortrijk. Een gevangenis waaruit je, door die intense totaalbeleving tot de vroege uurtjes van de nacht, eigenlijk nooit echt wil ontsnappen… (EvD)

*Foto’s: Rotting Christ / Earthless*

Maar nog was het niet gedaan op deze editie van Alcatraz, want wie nog zin had in een portie zwartgeblakerd metaal kan terecht in de “swamp” tent waar het Griekse Rotting Christ mag aantreden. Ik kies echter voor “La Morgue” waar het Amerikaanse Earthless afsluit. Dit trio kiest voor overwegend instrumentaal week dat een mix vormt van rock, blues en psychedelica met vooral de gitaar in een glansrol. Het geheel klinkt eerder rustgevend na al het geweld dat we die dag reeds te horen kregen en we laten ons dan ook vlot meedrijven op de soms wat dromerige sound van de heren. Enkel heel spijtig dat slechts een paar tientallen nog komen genieten van deze sound, maar we begrijpen het ergens wel. Na drie volle dagen muzikaal vertier – En nog een halve dag voor wie ook de “prelude” mee maakte. – is het vat bij velen leeg. Ook al omdat met Machine Head de absolute headliner van het festival al zijn set heeft afgewerkt. (LG)

Alcatraz 2025 zorgde opnieuw voor een driedaags – of vierdaags – muzikaal feest waar liefhebbers van hard rock, heavy metal, hardcore en aanverwante subgenres hun gading vinden. Ook nu weer hebben we intens genoten van zoveel kracht en intensiteit. Voor de editie van volgend jaar mag je ondertussen al o.a. volgende namen noteren: Powerwolf, Savatage, Slaughter To Prevail, Testament, Biohazard, Satyricon, Alcest, en Paleface Swiss. De data? Van 6 tot en met 9 augustus mag je dus al in kleuren. En wij, van MUSIKA, hopen er uiteraard ook opnieuw bij te zijn. (LG)

Met speciale dank aan de organisatie en de volledige crew van het Alcatraz festival.

Tekst: Erik van Damme (EvD) en Luc Ghyselen (LG)

Foto’s: Erwin Poppe, Andy Maelstaf, Peter Vangelder, Luc Ghyselen.