Na het tragische overlijden van zanger Kimmo Blom in 2022 stond Leverage op een kruispunt. Hoe bouw je voort op een rijke, melodieuze rockgeschiedenis zonder je ziel te verliezen? Met het album ‘Gravity’ geven de Finnen een verrassend krachtig antwoord, dat grotendeels te danken is aan hun nieuwe frontman Paolo Ribaldini. De man, ex-Delain en Skiltron, klinkt als een erfgenaam van zowel Pekka Heino als Kimmo Blom, maar brengt tegelijk zijn eigen flair mee. Zijn stem is krachtig, elastisch en perfect afgestemd op Leverage’s mix van classic rock, AOR en Euro-power metal. De bezetting van de band bestaat nu uit Tuomas Heikkinen (gitaar), Marko Niskala (keyboards), Elias Ojutkangas (drums), Sami Norrbacka (bas), Paolo Ribaldini (zang) en Lotta-Maria Heiskanen (viool). Meteen in opener ‘Shooting Star’, https://www.youtube.com/watch?v=EaKOiw3N7_w, maakt de band indruk: een bombastische headbanger met achtentachtig toetsen flair, een stuwende ritmesectie en een refrein dat zich genadeloos in je hoofd nestelt. Het nummer pakt je bij de keel en da’s nu net wat het verschil maakt. De toffe clip is een knappe meerwaarde aan het catchy nummer. ‘Gravity’ blijft trouw aan Leverage’s roots: pakkende melodieën, groots aangezette refreinen, licht theatraal, maar nooit banaal. ‘Tales Of The Night’ is soundtrackwaardig (denk Rocky III meets Night Flight Orchestra), terwijl ‘Moon Of Madness’, dat verzadigd is van euro-metal clichés, flirt met Survivor en oude Europe, inclusief een snufje viool van nieuw bandlid Lotta Pitkänen. Toch gaat de band verder dan retro-nostalgie. ‘All Seeing Eye’ roept herinneringen op aan Dio’s Rainbow-periode. Een episch nummer vol grandeur, met Ribaldini die hier zijn strot opentrekt alsof hij geboren is voor dit soort heldhaftige drama. Gitarist Tuomas Heikkinen schrijft nog steeds songs die complex en direct tegelijk zijn – melodisch uitdagend zonder het oor te verliezen. Het lange titelnummer ‘Gravity’ sluit de plaat af als een symfonische rockopera. Tien minuten lang loodst de band je door bombast, melancholie en vuurwerk. Misschien net wat te lang, maar muzikaal zo rijk dat het vergeeflijk is. Het doet denken aan de topdagen van Avantasia. Misschien is ‘Eliza’ over the top in zijn dramatiek, maar dat zijn details. De band blijft muzikaal trouw aan zichzelf. ‘King Ghidorah’ is ouderwets hakkend en fel – een vleug Deep Purple, een knipoog naar Riot, en volop fun. ‘Hellbound Train’ daarentegen is mysterieus en melancholisch, met hints van Magnum. De afwisseling in tempo en sfeer houdt de luisterervaring fris en meeslepend. Leverage anno 2025 klinkt als een band die niet wil teren op het verleden, maar nieuwe energie vindt in ervaring én vernieuwing. Ribaldini blijkt geen invaller, maar een troef die nog vaak uitgespeeld zal worden. Heikkinen’s gitaarspel is nog steeds het anker: virtuoos zonder te pronken, dienstbaar aan de song. ‘Gravity’ is misschien niet hun meest avontuurlijke werk, maar wel een van hun meest coherente. Een album vol sterke melodieën, muzikale finesse en oprechte emotie. De fans kunnen gerust ademhalen: Leverage leeft.

Rocking Klingon (86)

Frontiers Records

Tracklist: 1. Shooting Star 2. Tales Of The Night 3. Hellbound Train 4. Moon Of Madness 5. Eliza 6. All Seeing Eye 7. King Ghidorah 8. Gravity