South Of Heaven Open Air @ Maastricht, Nederland.

De allereerste editie van het South Of Heaven Open Air festival is meteen een schot in de roos — al zat het weer niet helemaal mee. Van ‘s ochtends vroeg hing er miezer in de lucht en tegen de avond werd het nat, natter, natst. Maar hey, metalheads laten zich niet tegenhouden door een beetje regen, toch? Tien bands op de outdoor stage en vier indoor in de Muziekgieterij: het werd een dag vol mokerslagen, gierende gitaren en zwetende koppen.

*Foto’s: Baest*

De eer om de spits af te bijten was voor het Deense Baest. Death metal zoals het hoort: vuil, strak en met bakken energie. Ondanks het vroege uur stond er al flink wat volk op de weide. De band had vijf minuten vertraging, maar goed — vanaf het eerste akkoord vlogen ze erin alsof het een headlineslot was. Hoofden begonnen te bangen, handen gingen de lucht in. De toon was gezet.

*Foto’s: Angelus Apatrida*

De Spanjaarden van Angelus Apatrida trapten stevig door met hun snelle thrash metal. Muzikaal meer dan degelijk, met energieke riffs en strakke drums, maar het publiek bleef ietsje koeler dan bij Baest. Misschien lag het aan de regen of het tempo dat wat vlakker aanvoelde. Geen slecht optreden, maar niet de grootste vonk.

*Foto’s: Legion Of The Damned*

De Nederlanders van Legion Of The Damned hadden pech: gesukkel met het soundchecken van de drums zorgde voor een vertraging van twintig minuten. En dan was alles nog niet opgelost toen ze van start gingen. Gelukkig werd dat ruimschoots goedgemaakt zodra ze begonnen te rammen. Dreunende drums en vette riffs: het klonk als een vuistslag in je gezicht. Hard, gemeen, lekker.

*Foto’s: Midnight*

Drie gemaskerde Amerikanen die over het podium razen alsof hun leven ervan afhangt. Gitarist en bassist namen het hele podium in, poserend en gierend. De regen stak ondertussen op, maar dat leek hen (en een groot deel van het publiek) weinig te kunnen schelen. Rauw en vuil, zoals een mix van black metal en speed metal hoort te zijn: dat was Midnight in een notendop.

*Foto’s: Scared Reich*

Twee jaar hadden ze niet meer op een podium gestaan, maar dat merkte je totaal niet. Sacred Reich was – zoals steeds eigenlijk – snedig, energiek en goedlachs. Solo’s vlogen in het rond, het tempo lag hoog, en het publiek kwam helemaal los. Zwembanden, strandballen en zelfs een opblaaseend vlogen over de massa. De cover van Black Sabbath’s ‘War Pigs’ was leuk, maar voor mij hoefde het niet.

*Foto’s: Soulfly*

Als je dacht dat het niet heviger kon, dan had je Soulfly niet mee gerekend. Wat een brok energie. Alles ging in overdrive. Op een bepaald moment werd het optreden stilgelegd: iedereen moest gaan zitten om op signaal recht te springen. Resultaat: één grote chaos van springende metalheads. Heerlijk.

*Foto’s: Dark Angel*

Dark Angel kwam wat traag op gang, maar eens ze op snelheid zaten, brak de hel los. Een moshpit liet niet lang op zich wachten. Klassieke thrash zoals alleen veteranen het kunnen brengen. Geen franjes, gewoon knallen.

*Foto’s: Channel Zero*

Helaas voor Channel Zero begon het stevig te gieten net toen hun set begon, en het werd alleen maar erger. Maar de Brusselaars lieten zich niet doen. Bekende nummers volgden elkaar op, en het publiek gaf zich over. Ze sloten sterk af met ‘Black Fuel’, en kregen terecht een stevig applaus.

*Foto’s: Hatebreed*

Pyro, gigantische ballen die het publiek ingingen, en beukende metalcore van begin tot eind. Hatebreed kwam, zag en verpletterde. De regen viel met bakken uit de lucht, maar het publiek leek het amper nog te voelen. Alles werd eruit gegooid, zowel op het podium als in het publiek.

*Foto’s: Accept*

De Duitse oudgedienden van Accept sloten de outdoor stage af met een show vol rook, pyro en klassiekers. Het tempo lag verrassend hoog voor een band met zoveel jaren op de teller. Iedereen zong mee, er werd luid meegebruld en gejuicht. De handen bleven in de lucht. Een denderende afsluiter.

Er was ook nog de afterparty in de Muziekgieterij, “Indoor” wel te verstaan, voor wie nog niet “uitgemetald” was. Vier bands bleven tot diep in de nacht verder beuken alsof er geen moren kwam.

*Foto’s: Wolfbrigade*

Het publiek was wat kleiner binnen, maar dat hield Wolfbrigade niet tegen om stevig van leer te trekken. Crust meets hardcore meets death metal. Bij het tweede nummer ontstond al een kleine moshpit. Goe bezig.

*Foto’s: Mass Deception*

Mass Deception bouwde voort op de energie van Wolfbrigade met strakke thrash. Ze bewezen zo dat de Nederlandse metalscene springlevend is.

*Foto’s: Ripsaw*

Op dit late uur verwacht je misschien dat het publiek wat inzakt, maar Ripsaw kwam met bakken energie op het podium. De mannen gingen ervoor alsof het prime time was, al zag je dat het publiek begon te verzwakken. Niettemin: respect voor deze late-night thrash metal knalpartij.

*Foto’s: Inherited*

De eer om dag 1 af te sluiten was voor het jonge Inherited. Hun intro met ‘The Good, The Bad and The Ugly’ zette de sfeer. Maar dan — drama: één van de gitaristen sprong op een monitor, die kantelde, en zijn gitaar ging eraan. Gelukkig speelde hij professioneel verder met een reservegitaar. Petje af. Ondanks de uitgedunde zaal gaven ze alles.

Conclusie na één dag: De eerste dag van South Of Heaven was intens. Regen, technische hiccups en een lang programma konden de sfeer niet kapot krijgen. Een ijzersterke line-up, een toegewijd publiek en veelbelovende indoor acts. Als dit de standaard is voor een eerste editie, dan mag dag twee gerust nóg harder gaan.

Met dank aan aan Ron van Hal en het complete team bij South Of Heaven.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.