WildFest @ JC De Spiraal, Geraardsbergen.

Enerzijds met wat spijt, gezien het over een laatste editie ging, en anderzijds vol toffe herinneringen aan de voorbije edities, trok ik na de reguliere werkdag richting Geraardsbergen om mijn glam, sleaze en rockgevoel wat aan te wakkeren. Vijf bands voor de eerste dag, dat is mooi meegenomen.

*Foto’s: All I Know*

All I Know mocht de spits afbijten. Alhoewel ik deze band pas enige edities geleden leerde kennen, liet het gezelschap telkens een vrij goede indruk na. Het was tof om horen dat, naast materiaal uit hun eerder werk, ook nieuw materiaal zal uitkomen ergens eind dit jaar. Er was zelfs een deel ervan al in de setlist opgenomen, zoals ‘Dance’, dat door Veerle gezongen werd. Ze kon inderdaad haar mannetje staan zoals frontman Ward Dufraimont aankondigde. Bleek dat ze bij de vorige passage slechts veertine dagen bij de band was en daardoor nog alle lyrics moest rond haar leggen op de grond. Ze bedankte de band dan ook voor deze mooie kans. Captain Kurtis hield de ritmesessie strak in handen op zijn gekende dynamische stijl, een plezier voor het oog en oren. Na enkele gekende nummers kregen we ook eerste single ‘Fire It Up’ te horen. De zaal was al redelijk gevuld en dit kwam goed uit, want tijdens het optreden werd ook een videoclip opgenomen. De heren hebben dus nog wat in de pipeline zitten.

*Foto’s: Kickin’ Valentina*

Het is altijd een feestje als dit Amerikaans gezelschap ten tonele komt. Momenteel zijn ze op tournee met hun “Star Spangled Fist Fight” tour in Europa en een passage op WildFest paste hier perfect in. Toen de band het podium opkwam, moest ik eventjes kijken of we wel degelijk dezelfde frontman in huis gehaald hadden, want D.K. Revelle was blijkbaar zijn traditionele pet vergeten. En ja, bij de eerste noten en danspasjes bleek het wel degelijk dezelfde enthousiaste frontman te gaan. Het gezelschap staat al sinds 2013 gekend voor hun rauwe, energieke stijl die doet denken aan sleaze- en glamrock uit de jaren tachtig, maar met een moderne twist. Niet moeilijk dat ze opnieuw mochten aantreden, want ook deze keer kon de schurende vocalist voor veel sfeer zorgen. Het was een show om van te genieten, niet zo rauw als hun ‘Raw Trax, B-Sides and Bootlegs’ dat recentelijk verscheen, maar (misschien wel gelukkig) iets toegankelijker voor een publiek, dat genoot toen bij elk nummer de gaspedaal volledig ingedrukt werd.

*Foto’s: Blackrain*

Eerlijk?, ik moest toch even nadenken welke band dit opnieuw was, alhoewel hun wortels tot in het jaar 2001 teruggaan. Dit Franse viertal kreeg in de voorbije jaren bekendheid om hun energieke liveoptredens. Toen ze het podium opliepen en de eerste noten lieten horen, bleek mijn geheugen terug te komen. Geïnspireerd door bands als Mötley Crüe, Guns N’ Roses en Judas Priest, combineert hun muziek elementen van glam, sleaze, heavy en hard rock. Hun flamboyante imago en unieke geluid werd ook die avond versterkt door de krachtige maar hoge vocalen van frontman Swan Hellion. Het duurde niet lang eer ik het publiek volgde, dat dansend de nummers meebrulden. Men ging pas helemaal uit de bol toen de gitarist de microfoon ter hand nam en ‘We’re Not Gonna Take It’ begon te zingen. Na het aanstekelijke ‘Dancing On Fire’ sloot de nieuwkomer ‘Hell Fire’ een vurige set af. De kans is groot dat ik de band nu niet meer zal vergeten.

*Foto’s: WildHeart*

Het was opnieuw een thuismatch voor de heren van WildHeart, die mede onder de motorkap van dit fantastische festival zitten. Iets meer dan tien jaar geleden ontsproot dit gezelschap, dat zich liet inspireren door de glam- en sleazerock uit de jaren ’80, met invloeden van bands als Mötley Crüe, Van Halen, Dokken en Whitesnake. In die korte periode konden ze meerdere keren bewijzen dat ze uit het goede hout gesneden waren, want je deelt niet zo maar een podium met bands als Skid Row, L.A. Guns, Tyketto en Night Ranger. Met een setlist, gevuld met eerder uitgebracht werk zoals ‘Rumours’, ‘No Love’ en ‘The Mirror’ passeerden er ook enkele nieuwkomers, die op hun derde album ‘Wild ‘n Three’ zullen komen. Als fan van het (bijna) eerste uur werd ik samen met een volle zaal getrakteerd op het betere gitaarwerk dat deel uitmaakte van een knappe live-show. Ondanks hun erg knappe passage, moet ik eerlijk getrouw opbiechten dat ik de band al sterker uit de hoek zag komen. Zijn het de nieuwe nummers, de soms kalmere passages, verwachtte ik te veel, ik weet het niet. Maar het is altijd tof te zien dat een band zich opnieuw weet uit te vinden. Nieuw werk was zeker welkom, . De aankondiging, dat er na een lange periode nieuw werk aan komt, zorgde voor een spontane glimlach op mijn gezicht. Een nieuwe reden waardoor we de heren wellicht opnieuw op de podia kunnen spotten. Ze sloten hun vurig feestje af met ‘Never Let Go’.

*Foto’s: The Treatment*

Dit Brits gezelschap uit Cambridge wist de eerste avond af te sluiten met een energieke en krachtige show. Traditionele riffs, die we kennen bij Kiss, Mötley Crüe en vooral de jongens van down-under AC/DC zijn de muze, waarmee ze hun nummers schrijven. Vorig jaar brachten ze hun vijfde langspeler uit, een reden waarom de setlist gevuld was met het betere werk van zowel oudere hits als nummers van hun recente album ‘Wake Up The Neighbourhood’. Frontman Tom Rampton wist het publiek moeiteloos te betrekken met zijn krachtige vocalen en charismatische podiumpresentatie. Het publiek reageerde enthousiast op de performance, waarbij nummers luidkeels werden meegezongen. De band sloot hun set af met een knallende finale, waarbij het publiek nog één keer alles gaf. Met deze indrukwekkende show bewees The Treatment opnieuw waarom ze opnieuw een plaatsje in deze laatste editie verdienden en daardoor terecht de perfecte keuze waren om de eerste dag van het laatste WildFest af te sluiten.

Met dank aan Mike de Coene en het complete team bij WildFest.

Tekst en foto’s: Andy Maelstaf.