MelodicRockFest Scandinavia (3)

MelodicRockFest Scandinavia, dag 3 – 02/06/2018 – Malmö, Sweden

Dag 3: zaterdag 2 juni.

13u30: Jim Jidhed (VIP only)

Met gemengde gevoelens begon de derde dag. Enerzijds positief na de twee fantastische dagen waar ik met volle teugen van genoten had, anderzijds, na vandaag was het voorbij. Maar er stonden nog een aantal kleppers op het programma en een ervan was Jim Jidhed. We konden de man al eens aan het werk horen en zien tijdens de Melodic Rock Fest Allstar Band op donderdag. Jim had me al overtuigd van zijn live performance en de VIP omgeving, die alles een stuk intiemer maakt, zou daar geen uitzondering op zijn. Integendeel. Bij de start bedankte hij met een buiging zijn fans die hem volgen. We kregen een mix van zijn nummers uit de nineties. Het nummer ‘Olivia’ had hij nog nooit eerder gebracht. Toen tussen de nummers Jim aan het vertellen was, begon zijn bassist met iemand te praten, wat storend was. Jim grapte hierbij dat “it’s always the bass player, it’s always the bass player”. Na een puur rock ’n roll nummer zei hij dat hij nu echt moe was. Hij wou drinken van zijn fles en merkte grappend op dat “I need to suck like on a nipple”. De sfeer zat er goed in. Zo kondigde hij nog een nummer aan, uit zijn “latest album from 99”, waardoor gans de zaal lachte. Zijn best indrukkend stemgeluid konden we nog eens horen toen hij ook ‘Only One Women’ bracht, zoals de donderdagavond. Met slechts een gitaar en zijn eigen stem kreeg hij in enkele seconden iedereen stil. Een wonderlijke ervaring!

Jim Jidhed / Rian

JimJidhed (1)
JimJidhed (2)
JimJidhed (3)
JimJidhed (4)
JimJidhed (5)
JimJidhed (6)
JimJidhed (7)
Rian (2)
Rian (5)
Rian (9)
Rian (10)
Rian (11)
Rian (14)
Rian (15)
Rian (16)
Rian (18)
Rian (19)

14u30: Rian

Afkomstig van Stockholm, trad Rian als eerste het grote podium op. Zoals we de vorige dagen al telkens een erg goede openingsact konden krijgen, was dat hier ook geen uitzondering. Met slechts vier man klonken ze best goed. Een setlist kon ik niet vinden, ze kenden hun volgorde wellicht uit het hoofd. Ze zouden een album met als titel ‘Out Of The Darkness’ uitgebracht hebben, waar deze nummers uit kwamen. De powerballade ‘Hold On’ was melodieuze rock, vernieuwend doorweven met de oude traditie. Ze eindigen met ‘The Time Of Your Life’ en dat was hun gegund. Ze waren als onbekende, de zoveelste band die overtuigde.

Line-up: Richard Andermyr (vocals, gitaar), Jan Johansson (drums), Jonas Melin (bass) en Tobias Jakobsson (gitaar).

15u35: Creye

Een band die ik zonder voorkennis voor het eerst aan het werk kon zien, was Creye. De heren hebben nog geen album uit, maar blijkbaar is alles al opgenomen en gepland om op 12 oktober te verschijnen. Het slechts twee jaar jonge Creye maakt deel uit van de “New Breed Family of Frontiers”, een gezelschap van jonge opkomende bands die de toekomst van de hardrock en metal gaan bepalen. De setlist was dus niets minder dan een uitgedunde tracklist van de cd. Het zeskoppige gezelschap klonk best goed, al bleek zanger Robin Jidhed ziek te zijn. Ze konden in Alex Kvarnestig een tijdelijke vervanger vinden, die zich vrij goed wist te verhelpen op die korte termijn. Op de Ipad voor de lyrics na, was er niets aan te merken dat hij invaller van dienst was. Er werd zelfs een intro op akoestische gitaar ingezet, om later terug full te spelen. Opvallende nummers waren ‘Straight To The Top’ met indrukwekkende intro met veel bass en melodie op gitaar. Bij aankondiging van ‘All We Need Is Faith And A Cold Beer’ zag je dat de band zich goed voelde op het podium en dat straalde ook naar het enthousiaste publiek. Gitarist Andreas Gullstrand was trouwens ook in de band Grand Slam op donderdag te horen. Creye is een band die sterk bezig is en dat werd bevestigd door een sterk applaus.

Line-up: Andreas Gullstrand (gitaar), Frederik Joakimsson (gitaar), Gustaf Örsta (bass), Joel Rönning (keyboards), Arvid Filipsson (drums) en Alex Kvarnestig (vocals als vervanger voor Robin Jidhed).

Setlist: ‘Holding On’ / ‘Never Too Late’ / ‘Different State Of Mind’ / ‘Christina’ / ‘Nothing To Lose’ / ‘Miracle’ / ‘Straight To The Top’ / ‘All We Need Is Faith’

Creye / Pretty Wild

Creye (2)
Creye (3)
Creye (7)
Creye (9)
Creye (10)
Creye (11)
Creye (12)
Creye (14)
Creye (17)
Creye (18)
PrettyWild (1)
PrettyWild (3)
PrettyWild (5)
PrettyWild (6)
PrettyWild (8)
PrettyWild (9)
PrettyWild (10)
PrettyWild (12)
PrettyWild (17)
PrettyWild (19)

16u40: Pretty Wild

Opnieuw “jong geweld” van Malmö en Stockholm. Met slechts vier man zet deze band een dynamische show op poten, die voor oor en oog een streling zijn. Ze zijn al sinds 2006 bezig de wereld aan het veroveren met hun eighties metal. Intussen hebben ze twee albums uit, waar hun nummers uit gekozen werden. Ze begonnen erg melodieus met ‘Starring At The Sun’ en ‘Get It On’. De machine was goed geolied en hit na hit werd afgevuurd. Een ballade, ‘High Enough’, ontbrak niet. Ter compensatie vervolgden ze met het krachtige ‘Break Down The Walls’, maar wat had je anders verwacht met een dergelijke titel. Daarna kwam een nieuw nummer ‘Stand My Ground’. Opvallend was dat bassist Kim Chevelle met plectrum speelt op een snelheid waarop de meeste gitaristen soms nog hun vingers krullen. Niet hun eigen gitarist want die kon het allemaal netjes voor elkaar krijgen. Of zijn haarstijl à la Nikki Sixx er voor iets tussen zat, heb ik niet kunnen achterhalen, maar dat de heren op het podium iets neergezet hebben, mag duidelijk zijn.

Line-up: Ivan Ivve Höglund (vocals), Axl Ludwig (gitaar), Kim Chevelle (bass) en Johnny Benson (drums).

Setlist: ‘Starring At The Sun’ / ‘Get It On’ / ‘Come Out Tonight’ / ‘Superman’ / ‘High Enough’ / ‘Break Down The Walls’ / ‘Stand My Ground’ / ‘All I Xant’ / ‘Wildheart’ / ‘Are You Ready’

17u55: Alyson Avenue

Nog zo’n band die het verschil voor mij kon maken om naar Zweden te komen, was Alyson Avenue. Menige jaren fan zijnde van Anette Olzon is dit een unieke kans om mijn idool eens live aan het werk te zien. Bleek dan nog dat Alyson Avenue in hun originele bezetting waren afgezakt, dus dat beloofde veel goeds. Anette was trouwens de enige zangeres van het festival en dat is toch opmerkelijk. Dat Anette over een krachtige stem beschikt, zal niemand ontgaan zijn want deze frontvrouw was enkele jaren geleden zelfs het gezicht van Nightwish. Onder andere haar favoriete nummer ‘Without Your Love’ zat in de setlist. Voor de rest was de focus op de eerste twee albums. ‘Another Night’ was een nummer dat ik niet direct kon thuiswijzen, maar het pareltje bleek een nummer van Omega II te zijn. De vaak blauwe belichting was als fotograaf niet altijd een cadeau, maar het bracht wel een speciale sfeer, die perfect bij de nummers aansloot. Anette had duidelijk toekomstplannen met de band toen ze aankondigde dat “Alyson Avenue now are back and ready for more” is. Ik kan daar enkel blij van worden.

Line-up: Anette Olzon (vocals), Christer Engholm (bass), Niclas Olsson (keyboards), Tony Rothla (gitaar) en Fredrik Eriksson (drums).

Setlist: ‘Tonight Is All You Get’ / ‘Free Like The Wind’ / ‘Perfect Love’ / ‘Lost And Lonely’ / ‘One Desperate Heart’ / ‘I Have Been Waiting’ / ‘Can I Be Wrong’ / ‘All This Time’ / ‘Without Your Love’ / ‘Another Night’

Alyson Avenue / Boulevard

AlysonAvenue (2)
AlysonAvenue (4)
AlysonAvenue (5)
AlysonAvenue (8)
AlysonAvenue (10)
AlysonAvenue (14)
AlysonAvenue (15)
AlysonAvenue (17)
AlysonAvenue (19)
AlysonAvenue (20)
Boulevard (1)
Boulevard (2)
Boulevard (3)
Boulevard (6)
Boulevard (9)
Boulevard (10)
Boulevard (12)
Boulevard (14)
Boulevard (18)
Boulevard (19)

19u10: Boulevard

Boulevard mocht voor een tweede keer aantreden. Deze keer was het in “full force”, inclusief drummer Randall Stoll die op de unplugged sessie forfait moest geven. ‘Dream On’ werd simpelweg aangekondigd als “you might know next one”. Zanger David Forbes is nog altijd in topvorm en dat zullen de fans gehoord hebben. De ene hit na de andere werd meegezongen en de sfeer in de zaal was erg goed. Hij zei, zoals vele bands voor hem, “You’re awesome, you guys rock!”. Keyboardspeler Andrew Johns wist de nummers levendig te houden en Mark Holden wisselde soms van sax om, als enige saxofoonspeler op dit festival, de nummers extra punch te geven. David was blij dat hij zijn eigen favoriete nummer ‘Live Is A Beautiful Thing’ kon aankondigen. En dat zullen nog anderen gedacht hebben, want het publiek ging uit zijn dak. De zaal ontploft naar het einde, de zoveelste band die MelodicRockFest de moeite maakt.

Line-up: David Forbes (lead vocals), Dave Corman (gitaar), Andrew Johns (keyboards, vocals), Mark Holden (sax), Cory Curtis (bass) en Randall Stoll (drums).

Setlist: ‘Out Of The Blue’ / ‘Dream On’ / ‘Far From Over’ / ‘Laugh Or Cry’ / ‘Crazy Life’ / ‘Running Low’ / ‘Slipping Away’ / ‘What I’d Give’ / ‘Lead Me On’ / ‘Missing Persons’ / ‘I Can’t Tell You Why’ / ‘Life Is A Beautiful Thing’ / ‘Come Toghether’ / ‘Talk To Me’ / ‘Never Give Up’

20u25: Stage Dolls

Het werd een traditie dat band die als laatste moesten spelen, vertraging opliepen. Deze Noorse band heeft zijn strepen al vele jaren verdiend en gezien we wisten dat er een feestje aankwam, konden we die 20 minuutjes erbij nemen. Door een sing-along moment in het begin hadden ze het publiek al direct mee en vuurden met scherp hun hits af. Deze band had duidelijk de capaciteiten om een dergelijk festival af te sluiten. Ze speelden erg op elkaar ingespeeld en die finesse straalde over. Ze konden hun energie en plezier met hun fans delen. Dat frontman Torstein Flakne zich daarvoor ook in het publiek begaf en daar tussen de fans verder speelde, bleek een goed idee te zijn. De setlist kon ik niet bemachtigen, maar nummers als ‘Still In Love’, ‘Soldiers Gun’, ‘The Magnificent Love Cries’, ‘Taillights’ en ‘Love Don’t Bother Me’ zaten er alvast in.

Line-up: Torstein Flakne (vocals, gitaar), Terje Storli (bass) en Morten Skogstad (drums).

Stage Dolls / Dare

StageDolls (2)
StageDolls (7)
StageDolls (10)
StageDolls (12)
StageDolls (13)
StageDolls (14)
StageDolls (15)
StageDolls (16)
StageDolls (17)
StageDolls (18)
Dare (5)
Dare (6)
Dare (9)
Dare (13)
Dare (16)
Dare (17)
Dare (20)
Dare (21)
Dare (23)
Dare (24)

22u10: Dare

Dare stond sinds vele jaren op mijn verlanglijstje om live aan het werk te zien. Door diverse redenen is het er eerder nog nooit van gekomen. Maar toen Dare aangekondigd werd, bleek een droom werkelijkheid te worden. Ze vlogen erin met ‘Sea Of Roses’, een nummer van het album ‘Beneath The Shining Water’ uit 2004. Enkele nummers kwamen en net nadat ik de fotopit moest verlaten, vroeg Darren “How do you feel” … ja manneke, dat was wellicht op mijn gezicht af te lezen. Hun albums zijn gewoonweg fantastisch maar om dat herkenbare Keltische geluid ook nog eens live te kunnen overtreffen, dat is pas een gave. Het werd een stuk intiemer toen Darren een nummer aankondigde dat gaat over “When you have to ring to home time to say goodbye”. Dat bleek over ‘Everytime We Say Goodbye’ te gaan. De enorme entertainer en showman had er duidelijk veel goesting in en lachten vaak naar zijn enthousiast publiek. Eventjes werd het stil toen hij vertelde dat hij geloofde in “life after death” en dat was het brugje naar ‘Where Darkness Ends’. Vaak met zonnebril bespeelde de frontman zijn publiek, dat opvallend vlot en uitbundig meezongen. ‘Emerald’ als een tribute naar zijn leermeester Thin Lizzy, de band waar het bij Darren in feite mee begonnen was. ‘Wings Of Fire’ komt uit het steviger album ‘Blood From Stone’ en dat was het moment dat Vinnie Burns zijn gitaar liet spreken. De hoge noten kwamen er nog vlotjes uit bij ‘We Don’t Need A Reason’, al zei Darren om het misschien de volgende keer door de meisjes te laten zingen. Maar mocht het ooit eens niet meer lukken, kon hij wellicht nog altijd rekenen op Ozzy. Het opnieuw opgenomen ‘Abandon’ klonk iets steviger en ‘Into The Fire’ was een nummer opgedragen aan Phil Lynott. Afkomstig van een streek waar het erg veel regent, kon ‘Raindance’ niet ontbreken: “We have a lot of rain in the UK”. Als bisnummers kregen we nog ‘King Of Spades’ en ‘Return The Heart’. En tijdens het afscheid nemen, maar ook erna in de wandelgangen rond het dienstdoende concertgebouw, hoorde je nog vaak de fans neuriën op de tonen van dit laatste nummer. Dare, you made my day, my week and my festival!

Line-up: Darren Wharton (vocals), Vinnie Burns (gitaar), Kev Whitehead (drums), Marc Roberts (keyboards) en Nigel Clutterbuck (bass).

Setlist: ‘Sea Of Roses’ / ‘Home’ / ‘Until’ / ‘I’ll Hear Your Pray’ / ‘Days Of Summer’ / ‘On My Own’ / ‘Everytime We Say Goodbye’ / ‘Silent Thunder’ / ‘Where Darkness Ends’ / ‘Emerald’ / ‘Wings Of Fire’ / ‘We Don’t Need A Reason’ / ‘Abandon’ / ‘Into The Fire’ / ‘Raindance’ / ‘King Of Spades’ / ‘Return The Heart’

Besluit: Met een ongekend gevoel vertrok ik naar Malmö, met enkele kleppers op de affiche kon het moeilijk verkeerd lopen. En het overtrof mijn verwachtingen. MelodicRockFest is echt een goed festival wat een voorbeeld voor andere kan zijn. De ideale locatie heeft veel vervoersproblemen opgelost, zo was mijn hotel letterlijk om de hoek. Overal koud water gratis ter beschikking, airco in de press- en VIP room, een apart restaurant met beperkte maar lekkere maaltijden, signeersessies bij de merchandise standen, … Voor en na elk optreden ging het gordijn netjes open en toe. Wat opmerkelijk was, was het feit dat Zweden weinig cash geld gebruiken, maar het er erg kaart-gericht betalen is. Zeg nou zelf, met bands als Treat, FM en Dare heb je al een topaffiche. Maar doe daar Boulevard, Edens Curse en Alyson Avenue bij en het kan haast niet waar zijn. En dan de onbekende Masquerade en Creye die achteraf een pure gouden ontdekking bleken. Bedankt Johan en co, MUSIKA en iedereen die ik nog vergeten ben om dit te laten lukken. Ja, mij kunnen ze niet straffen om volgende editie er opnieuw bij te zijn. Nieuwe vrienden, mooie stad, … Malmö was “three days heaven. This must be just like living in paradise …” I rest my case, het was verdikke supertof!

Met dank aan Micko Twedberg.

Tekst en foto’s: Andy Maelstaf.

Leave Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *