Jono: Life

Eerst wat duiding i.v.m. Jono, een band die nergens bij MUSIKA een belletje deed rinkelen zodat we op het wereldwijde web op zoek gingen naar extra informatie. Informatie die we uiteindelijk vonden zodat we kunnen concluderen dat achter de naam Jono ene Johan Norrby staat. De man is een songwriter en vocalist en startte Jono op als solo-project. In 2006 verscheen zijn debuut dat hij in eigen beheer op de markt bracht. Dat werd goed ontvangen, vooral in thuisland Zweden, en de roep naar een band werd luider. Albums volgden ook: ‘Requiem’ (2013) en ‘Silence’ (2015). Succes bleef niet uit en een (h)echte band was het resultaat: Johan Carlgren (piano/keyboards), Stefan Helleblad (gitaar), Leo Olsson (gitaar), Janne Henriksson (bass) en Nicka Hellenberg (drums). Extra succes kwam er nu met deze ‘Life’ dat door het immens gerespecteerde label Frontiers Records op de markt wordt gebracht: meteen een label dat eigenlijk perfect past voor deze Jono. En nu komt eigenlijk de moeilijkste opgave: de bespreking van dit tien tracks tellend album. Zeg nu eens eerlijk: wat kan je verwachten als het bijgevoegd promo papiertjes spreekt over een mix van progressive rock en progressive metal en liefhebbers van bands als Dream Theater, Within Temptation, Circus Maximus, Beyond The Bridge, Queen en Meatloaf aan wijst om dit te beluisteren? En, wat blijkt, al deze bands zitten inderdaad op een of andere manier in de sound van Jono verweven, maar eigenlijk nog heel veel meer. Ik hoor immers ook Supertramp, Sparks en Journey weerklinken in het symfonische en bombastische geluid van dit gezelschap. Muzikaal is dit werkelijk topkwaliteit en vocaal … Ja, wat moet ik daar nog over vertellen: dit is theatraal, maar dan wel enorm soepel en gedreven vertolkt zonder dat de man zich ook maar ergens op een foutje laat betrappen. Dit is werkelijk topniveau voor elke muziekfanaat die openstaat om zijn horizonten te verruimen. Geen van de eerder genoemde bands komt overduidelijk aan bod terwijl ze elk op hun manier wel een deel van de sound uit maken. Minste track, naar mijn bescheiden mening, is het afsluitende ‘The March’, beste track, opnieuw naar mijn bescheiden mening, is het schitterend opgebouwde bombastische en theatrale ‘No Return’. Maar ach, eigenlijk is dit een puntje van muggenzifterij, want eigenlijk komen hier ook de andere tracks voor in aanmerking. Moet ik je nog vermelden dat uw dienaar dit werkstuk immens hoog inschat?

Luc Ghyselen (95)

Frontiers Records FRCD 835

Tracklist: 1. Sailors 2. Crown 3. No Return 4. On The Other Side 5. Downside 6. To Be Near You 7. My Love 8. The Magician 9. Trust 10. The March

Leave Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *