Swing, Wespelaar – 20 augustus 2016 – Dorpsplein, Wespelaar

“Wespelaar” is een uiterst goed bekende naam in de blueswereld. “Swing, Wespelaar” mag volgend jaar dertig kaarsjes gaan uitblazen en dat kan toch tellen. Zeker als je weet dat dit een gratis festival is dat telkens drie dagen op de kalender vult. Dit jaar was het weer zover op 19, 20 en 21 augustus en maar liefst veertien bands mochten hun opwachting maken. Hier een verslagje van wat er te beleven viel op zaterdag 20 augustus.

De Nederlander Ralph De Jongh en zijn twee begeleiders (bass en drums) begonnen er een klein halfuurtje later aan dan aangekondigd. Ralph probeert vooral zittend het publiek te begeesteren, maar slaagt daar maar matig in. Vooral het feit dat hij vooral covers brengt – ‘Crawling Kingsnake’, ‘Shake Your Moneymaker’ – die eigenlijk niets aan het origineel toevoegen, laat staan verbeteren, is daar debet aan. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen op de regel want met ‘I Can’t Get No Satisfaction’ (The Rolling Stones) weet hij wel te boeien. Maar die zijn er dus duidelijk te weinig om écht te overtuigen.

Ralph De Jong / Chris Bergson

Chris Bergson kan met zijn band enkel beter doen en inderdaad is dit een stukje meer gedreven dan wat Ralph ons presenteerde. Toch verzandt ook dit geheel al vlug in eenzelfde tempo met uitzondering van een slow blues die dus een stuk minder ritme en tempo meekrijgt. Net alsof Chris en zijn band echt op automatische piloot spelen. Naar het einde van de set komt er toch wat vaart om het hoekje kijken, maar dan is het kalf reeds verdronken. Toch zag ik dat een deel van het publiek zich hierin kon vinden, zodat ik misschien iets te kritisch overkom.

Wat een verschil dan toch met Big Daddy Wilson Band. Big Daddy Wilson beschikt over een uitstekende soulvolle blues stem waarin je duidelijk ook invloeden uit de gospel in terug hoort. Met zijn Italiaanse begeleiders bracht deze zwarte vocalist ons een schitterend concert met vooral nummers uit zijn meest recente album dat overal goede kritieken oogstte. Zelf was ik vooral onder de indruk van het titelnummer van dat laatste album, ‘Time’, en de funky gebrachte afsluiter ‘Hold On’. Maar dan vergeet ik tal van andere songs die minstens even goed waren, maar door het feit dat ik zo opging in deze set, vergat ik echt om veel nummers te noteren.

Big Daddy Wilson / Nikki Hill

Nikki Hill zorgt voor een uiterst knappe mix van soulvolle rock ‘n’ roll, rockabilly en blues. Naast de fantastische vocalen van Nikki krijg je hier ook heel sterk gitaarwerk te horen van Matt Hill. Beiden worden dan nog eens vlekkeloos ondersteund door een solide ritmesectie en een tweede gitarist. Meteen verbleekte zelfs de uitstekende set van Big Daddy Wilson hierbij. Eigen nummers (o.a. ‘Strapped To The Beat’ en ‘Heart Destination’) worden afgewisseld met uitstekende gebrachte covers (ik noteerde een schitterende versie van Barbara George’s ‘I Know (You Don’t Love Me No More)’). Terwijl een schitterende ‘Sweet Little Rock ‘N’ Roller’, voor mij althans, het hoogtepunt van deze set was.

Ik had heel hoge verwachtingen van Jason Ricci & The Bad Kind. Ik had Jason zovele jaren terug als een van de revelaties gezien tijdens een editei van het “Spring Blues Festival” te Ecaussinnes. Toen noteerde ik iets als “de Jimi Hendrix op harmonica”. En ook nu nog steeds weet Jason vriend en tegenstander te verbazen met zijn werk op dit kleine instrument. In elke track opneiuw wordt er ruimte gemaakt voor zijn toch weergaloos harmonicaspel. Maar dit heeft ook een nadeel: als je niet echt van harmonica houdt lijken veel van die solo’s echt wel op elkaar. Ik noteerde eigenzinnige versies van Lou Reed’s ‘Walk On the Wild Side’ en een gedreven energieke versie van ‘Hip Shakin”.

Jason Ricci / Toronzo Cannon

Om de zaterdag af te sluiten hadden de organistoren niemand minder dan Toronzo Cannon gestrikt. Deze gitarist/vocalist groeide op in de “South Side” van Chicago in de buurt van de befaamde club “Theresa’s Lounge” waar hij o.a. Junior Wells en Buddy Guy hoorde, meteen twee van zijn grote invloeden. Intussen maakte Toronzo Cannon al vier fel gesmaakte albums onder eigen naam zodat hij een mooie keuze kan maken om een degelijke setlist samen te stellen. De man brengt dan ook knappe “Chicago-blues” die de ene keer uiterst soulvol klinkt, een andere keervrij funky, maar steeds uiterst aangenaam en beklijvend om naar te luisteren. Een grote meneer van de “Chicago-blues”.

Om af te sluiten kan ik stellen dat ik heb genoten van de klassevolle “Chicago-blues” van Toronzo Cannon, een uiterst sterke set heb gezien van Big Daddy Wilson en gewoonweg achterover werd geblazen door Nikki Hill. Van Jason Ricci had ik iets te hoge verwachtingen die niet volledig werden ingelost terwijl Chris Bergson en Ralph De Jongh net een voldoende scoren.

Met dank aan Swing, Wespelaar.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.

Leave Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *